SOS

کلمه‌ی "SOS" در زبان فارسی معمولاً به همان صورت «اس‌اُ‌اِس» یا «سیگنال اضطراری» شناخته می‌شود و ترجمه‌ی دقیق و واژه‌ی معادلی در زبان فارسی ندارد، چرا که یک کد جهانی و نماد بین‌المللی است.

"SOS" یک سیگنال اضطراری است که در سیستم‌های ارتباطی، به ویژه در حوزه‌ی دریانوردی، هوانوردی و موقعیت‌های اضطراری، به کار می‌رود تا اعلام کمک فوری و نیاز به نجات کند. این کد برای نخستین بار در سال ۱۹۰۵ به صورت رسمی توسط اتحادیه جهانی مخابرات معرفی شد و به سرعت به یک استاندارد جهانی تبدیل گشت. نکته مهم درباره "SOS" این است که این کد هیچ معنی لغوی خاصی ندارد و به خاطر سادگی و قابل تشخیص بودن در مخابره‌های مورس (سه نقطه ـ سه خط ـ سه نقطه) انتخاب شده است.

در مخابره مورس، "SOS" به صورت متوالی سه نقطه، سه خط و دوباره سه نقطه ارسال می‌شود که به راحتی قابل شناسایی و تمایز از سایر پیام‌هاست. این سیگنال معمولاً در شرایط اضطراری به‌کار می‌رود که فرد یا گروهی در معرض خطر فوری قرار دارد و نیاز به کمک فوری دارد، مانند کشتی‌های غرق‌شونده یا هواپیماهای دچار سانحه.

با گذشت زمان، "SOS" فراتر از کاربردهای اولیه‌ی خود در دریانوردی و هوانوردی، به یک نماد عمومی برای درخواست کمک یا اعلام وضعیت بحرانی تبدیل شده است. در فرهنگ عامه، این عبارت به صورت نمادین و گاه طنزآمیز برای بیان نیاز به کمک یا شرایط دشوار به کار می‌رود.

با وجود جهانی بودن "SOS"، بسیاری از کشورها و زبان‌ها سیگنال‌های اضطراری مشابهی دارند، اما هیچ کدام به اندازه‌ی "SOS" به‌خوبی شناخته و پذیرفته نشده است. این کد به دلیل سهولت ارسال، وضوح و قابلیت تشخیص در شرایط مختلف، یکی از مهم‌ترین ابزارهای ایمنی و نجات در سطح جهان به شمار می‌آید.