تجویز کردن به انگلیسی

کلمه‌ی «تجویز کردن» در زبان انگلیسی به Prescribe ترجمه می‌شود.

«تجویز کردن» واژه‌ای است که بیشتر در حوزه‌ی پزشکی و سلامت به کار می‌رود و به معنای نوشتن یا توصیه کردن دارو، درمان یا اقدام خاصی برای بیمار است. پزشک زمانی دارویی را تجویز می‌کند که پس از معاینه و بررسی شرایط بالینی بیمار به این نتیجه برسد که مصرف آن دارو یا انجام آن درمان می‌تواند به بهبود وضعیت او کمک کند. این واژه ریشه در عمل حرفه‌ای و مسئولیت‌پذیری دارد، چراکه تجویز دارو یا درمان مستقیماً با جان و سلامت انسان‌ها در ارتباط است. بنابراین، «تجویز کردن» همواره بار معنایی رسمی، تخصصی و مهمی را با خود به همراه دارد.

از منظر علمی، تجویز کردن بر اساس دانش پزشکی و اصول داروشناسی انجام می‌شود. هر دارو دارای دوز، شرایط مصرف و عوارض احتمالی خاصی است که پزشک هنگام تجویز باید آن‌ها را در نظر بگیرد. برای نمونه، ممکن است یک دارو برای یک فرد بزرگسال مناسب باشد، اما همان دارو برای کودکان یا زنان باردار خطرناک محسوب شود. بنابراین تجویز دارو نه تنها یک عمل ساده‌ی نوشتن نسخه نیست، بلکه فرایندی پیچیده و تخصصی است که نیازمند دقت فراوان و آگاهی گسترده است.

از نظر اجتماعی، تجویز کردن نشانه‌ای از اعتماد میان پزشک و بیمار نیز محسوب می‌شود. هنگامی که بیمار نسخه‌ای دریافت می‌کند، در واقع به تخصص و دانش پزشک اعتماد کرده و درمان خود را بر اساس آن پیش می‌برد. این رابطه‌ی مبتنی بر اعتماد، بخشی از نظام سلامت هر جامعه است. اگر این اعتماد خدشه‌دار شود، بیماران ممکن است به سمت مصرف خودسرانه‌ی دارو یا مراجعه به منابع غیرعلمی سوق پیدا کنند که پیامدهای خطرناکی برای سلامت عمومی به همراه دارد.

از دیدگاه زبانی، «تجویز کردن» تنها به حوزه‌ی پزشکی محدود نمی‌شود و می‌تواند در معنای استعاری نیز به کار رود. برای مثال، ممکن است در یک متن ادبی یا مدیریتی گفته شود «او راهکاری برای حل مشکل تجویز کرد». در اینجا، واژه‌ی «تجویز کردن» به معنای توصیه یا پیشنهاد یک راه‌حل است. این کاربرد نشان می‌دهد که واژه از دایره‌ی تخصصی خود فراتر رفته و به حوزه‌های عمومی‌تر زبان نیز وارد شده است.

«تجویز کردن» را می‌توان نمادی از عمل هدایت‌گرانه دانست. چه در معنای تخصصی پزشکی و چه در معنای استعاری آن، تجویز کردن بیانگر دانشی است که به کار گرفته می‌شود تا مسیری روشن‌تر برای دیگران تعیین گردد. این عمل بر پایه‌ی تجربه، تخصص و مسئولیت استوار است و به همین دلیل جایگاه مهمی در ارتباطات انسانی و اجتماعی دارد. به عبارتی، هر جا که سخن از ارائه‌ی راه‌حل یا نسخه‌ای برای بهبود اوضاع باشد، مفهوم «تجویز کردن» حضوری پررنگ خواهد داشت.