ژانر به انگلیسی

کلمه‌ی «ژانر» در زبان انگلیسی به genre ترجمه می‌شود.

ژانر به دسته‌بندی آثار هنری، ادبی، سینمایی و موسیقایی بر اساس ویژگی‌های سبکی، محتوایی و ساختاری گفته می‌شود. این واژه ریشه‌ی فرانسوی دارد و در زبان‌های مختلف جهان به همان صورت یا با تلفظی نزدیک استفاده می‌شود. ژانرها به ما کمک می‌کنند تا با دانستن نوع اثر، انتظارات مشخصی از آن داشته باشیم؛ برای مثال وقتی می‌دانیم فیلمی در ژانر ترسناک قرار دارد، منتظر هیجان، دلهره و صحنه‌هایی غیرمنتظره هستیم.

در دنیای سینما، ژانرهایی مثل کمدی، درام، اکشن، ترسناک، علمی‌تخیلی، عاشقانه، معمایی و تاریخی وجود دارند. هرکدام از این ژانرها ویژگی‌های خاص خود را دارند که آن‌ها را از سایر دسته‌ها متمایز می‌کند. البته بسیاری از آثار هنری مدرن، ترکیبی از چند ژانر هستند؛ مثلاً فیلمی می‌تواند همزمان عاشقانه و علمی‌تخیلی باشد. این ترکیب ژانرها موجب غنای بیشتر اثر و تنوع در تجربه‌ی مخاطب می‌شود.

در ادبیات، ژانرهایی مانند رمان، شعر، نمایشنامه، داستان کوتاه و همچنین تقسیم‌بندی‌های درون‌ژانری مثل فانتزی، رئالیسم جادویی، داستان پلیسی یا ادبیات کودک وجود دارند. انتخاب ژانر معمولاً از سوی خالق اثر، آگاهانه و بر اساس پیام، لحن و مخاطب هدف انجام می‌شود. البته گاه نیز ژانر به مرور زمان و با تحلیل منتقدان و واکنش مخاطبان مشخص می‌گردد. هر ژانر قواعد و ساختارهای نانوشته‌ای دارد که مخاطب به طور ناخودآگاه با آن‌ها آشناست.

ژانر نقش مهمی در فرآیند تولید و مصرف محتوا دارد. مخاطبان معمولاً بر اساس علاقه‌ی شخصی خود، ژانرهایی خاص را دنبال می‌کنند و سازندگان نیز با در نظر گرفتن این علاقه‌ها، آثار خود را تولید و بازاریابی می‌کنند. در حقیقت، ژانر مانند زبان مشترکی میان خالق و مخاطب عمل می‌کند و باعث می‌شود هر دو طرف درک بهتری از فضای اثر داشته باشند. این طبقه‌بندی هنری اگرچه محدودیت‌هایی به همراه دارد، اما همچنان ابزاری قدرتمند برای تحلیل، خلق و لذت بردن از آثار هنری به شمار می‌رود.