دندان‌قروچه به انگلیسی

کلمه‌ی «دندان‌قروچه» در زبان انگلیسی به bruxism ترجمه می‌شود.

برکسیسم یا دندان‌قروچه به عمل فشردن یا ساییدن دندان‌ها به صورت غیرارادی گفته می‌شود که معمولاً در خواب رخ می‌دهد، اما در برخی موارد افراد در بیداری نیز این رفتار را انجام می‌دهند. این پدیده ممکن است خفیف و گذرا باشد، اما در موارد شدید می‌تواند منجر به آسیب به دندان‌ها، فک و سایر بافت‌های دهانی گردد. دندان‌قروچه می‌تواند به علت عوامل مختلفی از جمله استرس، اضطراب، اختلالات خواب، یا ناهماهنگی دندان‌ها با یکدیگر ایجاد شود.

افرادی که دچار برکسیسم هستند ممکن است متوجه این رفتار خود نباشند، مگر آن‌که یکی از اطرافیان صدای آن را بشنود یا دندان‌پزشک طی معاینه به علائم آن پی ببرد. علائم شایع آن شامل درد فک، سردرد به‌ویژه هنگام صبح، حساسیت دندان‌ها، فرسایش مینای دندان، ترک‌خوردگی یا شکستگی دندان‌ها و حتی اختلال در مفصل فکی-گیجگاهی (TMJ) است. در موارد مزمن، این فشار مداوم ممکن است منجر به تحلیل لثه یا شل‌شدن دندان‌ها شود.

درمان دندان‌قروچه بسته به شدت و علت آن متفاوت است. در موارد خفیف، مدیریت استرس، بهبود کیفیت خواب و اجتناب از مصرف مواد تحریک‌کننده مانند کافئین و الکل پیش از خواب، می‌تواند موثر باشد. در موارد متوسط تا شدید، استفاده از محافظ‌های دهانی (نایت‌گارد) که معمولاً شب‌ها استفاده می‌شود، به جلوگیری از آسیب دندانی کمک می‌کند. این وسایل معمولاً توسط دندان‌پزشک بر اساس قالب دقیق دهان بیمار ساخته می‌شوند.

رویکردهای روان‌درمانی نیز نقش مهمی در درمان برکسیسم دارند. تکنیک‌های آرام‌سازی مانند مدیتیشن، تمرینات تنفسی عمیق، یوگا، یا مشاوره با روان‌شناس برای کنترل اضطراب می‌توانند به کاهش تکرار این رفتار کمک کنند. همچنین، فیزیوتراپی فک و آموزش نحوه‌ی صحیح قرار گرفتن فک در طول روز نیز ممکن است توسط برخی متخصصان توصیه شود.

پیشگیری و مراقبت مستمر از سلامت دهان و دندان نقش مهمی در کاهش عوارض دندان‌قروچه دارد. مراجعات منظم به دندان‌پزشک، شناسایی زودهنگام علائم ساییدگی دندان، و همکاری با متخصصان برای پیگیری علت زمینه‌ای این اختلال، به حفظ سلامت عمومی دهان و جلوگیری از پیامدهای درازمدت آن کمک شایانی خواهد کرد.