مجهول به انگلیسی

کلمه‌ی «مجهول» در زبان انگلیسی به Unknown یا Passive (در دستور زبان) ترجمه می‌شود؛ بسته به زمینه‌ی استفاده، این واژه معانی و کاربردهای متفاوتی دارد.

در معنای عمومی، «مجهول» به چیزی یا کسی گفته می‌شود که هویت، ماهیت یا ویژگی‌های آن مشخص نیست. در این معنا، واژه‌ی unknown برای اشاره به پدیده‌ها، افراد یا رویدادهایی به کار می‌رود که اطلاعات کافی درباره‌ی آن‌ها وجود ندارد. برای مثال، وقتی می‌گوییم «عامل قتل هنوز مجهول است»، یعنی شخص یا عاملی که مرتکب جرم شده هنوز شناسایی نشده است. در متون علمی، فلسفی و حتی داستانی، واژه‌ی مجهول گاه به مفاهیم رازآلود یا کشف‌نشده اشاره دارد.

در دستور زبان، به‌ویژه در زبان‌های عربی، فارسی و انگلیسی، «مجهول» به ساختاری از جمله اطلاق می‌شود که در آن فاعل جمله مشخص نیست یا ذکر نشده است، و تمرکز بر فعل و مفعول آن است. در انگلیسی، این ساختار را passive voice می‌نامند. برای مثال، جمله‌ی «The book was written» به صورت مجهول بیان شده است، در حالی که در جمله‌ی معلوم، می‌گوییم: «The author wrote the book». کاربرد فعل مجهول معمولاً زمانی است که فاعل نامعلوم، بی‌اهمیت یا بدیهی است، یا نویسنده می‌خواهد تمرکز جمله را به نتیجه‌ی فعل معطوف کند.

از منظر فلسفی و معرفت‌شناسی، «مجهول» یکی از کلیدواژه‌های مرتبط با بحث «دانش» و «ناآگاهی» است. اندیشمندان بسیاری از جمله سقراط تا کانت به بررسی حدود و ثغور معرفت انسانی پرداخته‌اند و «مجهول» را به عنوان حوزه‌ای از هستی که فراتر از دسترس عقل یا تجربه‌ی بشری است تحلیل کرده‌اند. در این معنا، مفهوم مجهول نه‌تنها به نبود اطلاعات اشاره دارد، بلکه به پرسش‌های بنیادینی درباره‌ی شناخت، درک حقیقت و امکان کشف واقعیت نیز مربوط می‌شود.

در حوزه‌های علمی، به‌ویژه ریاضیات و فیزیک، «مجهول» به مقدار یا کمیتی گفته می‌شود که باید با استفاده از معادلات یا داده‌های موجود به دست آید. در اینجا واژه‌ی unknown variable یا unknown quantity به کار می‌رود. برای مثال، در معادله‌ی ساده‌ی ریاضی مانند x + 3 = 7، مقدار x یک مجهول است که با حل معادله می‌توان آن را یافت. در علم فیزیک نیز نیروها یا ذراتی که وجود آن‌ها فرض شده ولی هنوز کشف نشده‌اند، تحت عنوان عوامل یا کمیت‌های مجهول بررسی می‌شوند.

از دیدگاه ادبی، واژه‌ی «مجهول» بار معنایی گسترده‌تری دارد و اغلب برای خلق فضای رازآلود، تعلیق یا ترس استفاده می‌شود. در داستان‌ها، شخصیت‌هایی که هویت‌شان مشخص نیست یا رویدادهایی که علت آن‌ها روشن نشده، عامل ایجاد کنجکاوی و هیجان در مخاطب می‌شوند. در شعر فارسی نیز گاه از واژه‌ی «مجهول» برای اشاره به امور غیبی، سرنوشت یا تقدیر استفاده شده است؛ اموری که برای انسان قابل شناخت نیستند و تنها با ایمان، شهود یا تجربه‌ی درونی می‌توان به آن‌ها نزدیک شد.