دندان عقل به انگلیسی

کلمه‌ی «دندان عقل» در زبان انگلیسی به wisdom tooth ترجمه می‌شود.

دندان عقل، که معمولاً در اواخر نوجوانی یا اوایل دهه‌ی بیست زندگی فرد رشد می‌کند، آخرین دندان آسیای بزرگ در هر ربع فک است. این دندان‌ها در مجموع چهار عدد هستند (دو عدد در فک بالا و دو عدد در فک پایین) و به دلیل زمان رویششان که هم‌زمان با بلوغ فکری و جسمی تلقی می‌شود، به «دندان عقل» معروف شده‌اند. با این حال، رشد این دندان‌ها اغلب بدون دردسر نیست و در بسیاری از موارد با مشکلات دهانی همراه است.

در بسیاری از افراد، فضای کافی در فک برای رویش کامل دندان‌های عقل وجود ندارد. در چنین شرایطی، این دندان‌ها ممکن است به‌صورت نهفته، نیمه‌نهفته یا کج رشد کنند که باعث وارد آمدن فشار به سایر دندان‌ها، التهاب لثه، یا حتی بروز عفونت می‌شود. به همین دلیل، در علم دندان‌پزشکی مدرن، کشیدن دندان عقل پیش از بروز مشکل به‌ویژه در حالت‌های نهفتگی جزو اقدامات پیشگیرانه‌ی رایج به شمار می‌رود.

فرایند کشیدن دندان عقل، به‌ویژه اگر نهفته باشد، گاهی نیازمند جراحی است و دوران نقاهت آن می‌تواند شامل تورم، درد، و محدودیت در تغذیه باشد. متخصصان جراحی فک و صورت معمولاً این عمل را با دقت و تحت بی‌حسی موضعی یا بیهوشی عمومی انجام می‌دهند تا کمترین آسیب به بافت‌های اطراف وارد شود. رعایت مراقبت‌های پس از جراحی اهمیت زیادی دارد تا از بروز عفونت، خون‌ریزی یا آسیب به عصب جلوگیری شود.

از نظر عملکردی، دندان‌های عقل در جویدن یا صحبت کردن نقش حیاتی ایفا نمی‌کنند، و نبود آن‌ها تأثیر منفی بر سلامت کلی دهان و دندان ندارد. از سوی دیگر، نگهداری دندان عقل در صورتی‌که فضای کافی برای رویش آن وجود داشته باشد و از سلامت کامل برخوردار باشد، بلامانع است. با این حال، معاینات منظم دندان‌پزشکی برای ارزیابی وضعیت دندان‌های عقل توصیه می‌شود.

دندان عقل پدیده‌ای طبیعی اما گاه چالش‌برانگیز در روند رشد انسان است. تصمیم به نگهداری یا کشیدن آن باید بر پایه‌ی بررسی دقیق دندان‌پزشک، وضعیت فک و سابقه‌ی سلامت دهان اتخاذ شود. اطلاع‌رسانی و آموزش عمومی درباره‌ی این دندان‌ها می‌تواند از بسیاری از مشکلات و دردهای احتمالی در آینده پیشگیری کند.