کلسیمین به انگلیسی

کلمه‌ی «کلسیمین» در زبان انگلیسی به Calciumine یا در برخی منابع به‌صورت Calcimine ترجمه می‌شود.

کلسیمین نام نوعی ماده‌ی پوششی یا رنگ معدنی است که در گذشته به‌ویژه برای سفیدکاری و رنگ‌آمیزی دیوارها و سقف‌ها به‌کار می‌رفته است. این ماده معمولاً از ترکیب پودر کربنات کلسیم یا گچ با چسب‌های محلول در آب مانند چسب حیوانی یا نشاسته ساخته می‌شود. ویژگی اصلی کلسیمین، سادگی تهیه، هزینه‌ی کم و قابلیت پوشش‌دهی یکنواخت آن بوده است. به همین دلیل، در بسیاری از خانه‌ها، مدارس، و حتی ساختمان‌های عمومی در قرون گذشته به‌عنوان ماده‌ای پرکاربرد شناخته می‌شده است.

از نظر ظاهری، کلسیمین پوششی مات و نسبتاً روشن ایجاد می‌کرد که برای روشن‌تر کردن فضاها به‌ویژه در اتاق‌هایی با نور طبیعی کم بسیار مناسب بود. با این حال، این پوشش در برابر رطوبت و شست‌وشو مقاومت چندانی نداشت و به‌مرور زمان پوسته‌پوسته می‌شد یا کمرنگ می‌گشت. این ضعف باعث شد که در دوران معاصر، با ورود رنگ‌های شیمیایی مقاوم‌تر و متنوع‌تر، کاربرد کلسیمین به‌شدت کاهش پیدا کند.

از دیدگاه تاریخی، کلسیمین بخشی از سنت معماری و دکوراسیون داخلی محسوب می‌شود. در بسیاری از مناطق، استفاده از این ماده نه‌تنها جنبه‌ی کاربردی بلکه زیبایی‌شناختی نیز داشت. برخی نقاشان و معماران از آن برای ایجاد بافت‌ها یا جلوه‌های تزئینی روی دیوارها استفاده می‌کردند. رنگ‌های معدنی ساده‌ای که با افزودن رنگ‌دانه‌ها به کلسیمین ساخته می‌شد، امکان شخصی‌سازی فضا را فراهم می‌کرد.

کلسیمین در عین حال از نظر سلامت و محیط زیست نسبت به برخی رنگ‌های شیمیایی اولیه، کم‌خطرتر بود، زیرا از مواد طبیعی ساخته می‌شد. همین ویژگی سبب می‌شد تا در فضاهای بسته و خانوادگی، به‌ویژه در اتاق کودکان، ترجیح داده شود. هرچند ماندگاری کم آن نقطه‌ضعفی جدی به شمار می‌رفت، اما قابلیت جایگزینی سریع و ارزان، این کمبود را جبران می‌کرد.

کلسیمین را می‌توان نمادی از دوره‌ای در تاریخ مصالح ساختمانی دانست که در آن سادگی و دسترسی آسان بر دوام و کارایی بلندمدت اولویت داشت. امروزه هرچند کاربرد صنعتی آن تقریباً منسوخ شده است، اما هنوز در مطالعات تاریخی معماری و مرمت بناهای قدیمی اهمیت دارد. پژوهشگران و مرمت‌گران با بررسی ترکیبات کلسیمین به شیوه‌های سنتی ساخت و نگهداری فضاها پی می‌برند و بدین‌وسیله میراث معماری گذشته را بهتر درک می‌کنند.