Polyvinylidene

کلمه‌ی «polyvinylidene» در زبان فارسی به «پلی‌وینیلیدن» ترجمه می‌شود.

پلی‌وینیلیدن یک ترکیب پلیمری است که از خانواده‌ی وینیل‌ها محسوب می‌شود و در صنایع شیمیایی و مهندسی مواد جایگاه ویژه‌ای دارد. این ماده عمدتاً در قالب پلی‌وینیلیدن فلوراید (PVDF) شناخته می‌شود که نوعی ترموپلاستیک با خواص منحصر به فرد است.

پلی‌وینیلیدن به دلیل ساختار شیمیایی خاص خود دارای مقاومت شیمیایی بسیار بالاست و در برابر بسیاری از اسیدها، بازها و حلال‌ها پایداری قابل توجهی نشان می‌دهد. همین ویژگی موجب شده تا در صنایع شیمیایی و نفتی به عنوان ماده‌ای ایده‌آل برای ساخت لوله‌ها، پوشش‌ها و تجهیزات انتقال سیالات خورنده استفاده شود. علاوه بر این، مقاومت بالای آن در برابر تجزیه‌ی حرارتی باعث شده که در شرایط دمایی مختلف، کارایی خود را از دست ندهد.

از نظر فیزیکی، پلی‌وینیلیدن خواص مکانیکی خوبی همچون استحکام کششی و مقاومت سایشی دارد. این ماده در عین داشتن انعطاف‌پذیری، می‌تواند به‌صورت ورق‌ها، لوله‌ها، الیاف و فیلم‌های نازک تولید شود. فیلم‌های ساخته‌شده از پلی‌وینیلیدن به دلیل نفوذناپذیری پایین نسبت به گازها، کاربرد گسترده‌ای در صنایع بسته‌بندی مواد غذایی و دارویی دارند. به همین دلیل، در حفظ کیفیت و افزایش ماندگاری محصولات غذایی نقشی مهم ایفا می‌کنند.

یکی دیگر از جنبه‌های مهم پلی‌وینیلیدن، کاربردهای آن در صنایع الکترونیک است. این ماده به دلیل خاصیت پیزوالکتریک و دی‌الکتریک بالا در ساخت کابل‌ها، پوشش‌های عایق و حتی حسگرها استفاده می‌شود. عملکرد الکتریکی مناسب این پلیمر موجب شده تا در حوزه‌هایی مانند انرژی‌های نو، به‌ویژه سلول‌های خورشیدی و باتری‌های لیتیومی نیز جایگاه ویژه‌ای داشته باشد.

از منظر زیست‌محیطی، گرچه پلی‌وینیلیدن به دلیل ماهیت پلیمری خود به‌راحتی تجزیه‌پذیر نیست، اما به دلیل دوام طولانی و قابلیت بازیافت، می‌تواند در چرخه‌ی تولید مجدد قرار گیرد. در سال‌های اخیر، تحقیقات بسیاری برای بهبود پایداری زیست‌محیطی آن صورت گرفته است. این پژوهش‌ها به دنبال یافتن روش‌هایی هستند که همزمان با حفظ ویژگی‌های ممتاز پلی‌وینیلیدن، آسیب‌های زیست‌محیطی ناشی از تولید و مصرف آن را کاهش دهند.