پرتوقع به انگلیسی

کلمه‌ی «پرتوقع» در زبان انگلیسی به demanding ترجمه می‌شود.

صفت «پرتوقع» به فردی اطلاق می‌شود که سطح انتظاراتش از دیگران، شرایط یا امکانات، بالاتر از حد معمول است. چنین فردی اغلب خواهان دریافت خدمات، رفتار یا شرایطی خاص و در سطحی فراتر از آن چیزی است که عرف، امکانات یا توان دیگران اجازه می‌دهد. پرتوقع بودن ممکن است در ظاهر نشانه‌ای از آگاهی فرد نسبت به استانداردهای بالا تلقی شود، اما در بسیاری موارد با نارضایتی دائمی، انتقادهای مکرر و توقعات بی‌پایان همراه است که روابط بین‌فردی را دچار اختلال می‌کند.

در روابط اجتماعی، فرد پرتوقع معمولاً از اطرافیان خود انتظار دارد که همواره در خدمت خواسته‌های او باشند یا به‌سرعت به نیازهایش پاسخ دهند. این ویژگی می‌تواند فشار روانی زیادی بر دیگران وارد کند، زیرا حس می‌کنند هرگز نمی‌توانند رضایت کامل او را جلب کنند. به همین دلیل، معاشرت با افراد پرتوقع ممکن است در درازمدت به فرسایش عاطفی منجر شود. آن‌ها گاه ناآگاهانه، دیگران را از خود دور می‌کنند، چرا که خواسته‌های بیش از حدشان باعث احساس بی‌کفایتی یا خستگی در اطرافیان می‌شود.

در محیط‌های کاری نیز، پرتوقع بودن می‌تواند پیامدهای متفاوتی داشته باشد. اگر این ویژگی در مقام مدیر یا رهبر بروز کند، ممکن است انگیزه‌بخش تلقی شود، چرا که سطح انتظارات بالا می‌تواند موجب بهبود عملکرد تیم شود. با این حال، اگر این توقعات با بی‌توجهی به ظرفیت‌ها، محدودیت‌ها یا نیازهای تیم همراه باشد، به‌سرعت به منبعی برای استرس، نارضایتی و کاهش بهره‌وری تبدیل می‌شود. کارمندان ممکن است احساس کنند هرگز کافی نیستند و همیشه زیر ذره‌بین‌اند.

از منظر روان‌شناختی، پرتوقع بودن گاهی ریشه در نیازهای برآورده‌نشده، کمبود عزت‌نفس یا تجربه‌های کودکی دارد. فرد ممکن است با طلب کردن بیش از حد، در تلاش برای جبران خلأهای عاطفی یا اثبات ارزشمندی خود باشد. همچنین، جامعه و فرهنگ نیز می‌توانند در شکل‌گیری این ویژگی نقش داشته باشند؛ به‌ویژه در جوامعی که مصرف‌گرایی یا موفقیت‌محوری افراطی ترویج می‌شود. در چنین زمینه‌هایی، پرتوقع بودن ممکن است با کمال‌گرایی یا مقایسه‌های مداوم تقویت شود.

پرتوقع بودن ویژگی‌ای است که اگر کنترل یا تعدیل نشود، می‌تواند به شکل‌گیری روابطی ناسالم، نارضایتی همیشگی و احساس تنهایی منجر شود. در مقابل، فردی که توانایی تنظیم و تعدیل توقعات خود را دارد، می‌تواند ارتباطاتی همدلانه‌تر، رضایت‌بخش‌تر و پایدارتر بسازد. شناخت مرز بین استاندارد بالا و توقع بی‌جا، یکی از کلیدهای مهم در پرورش بلوغ عاطفی و اجتماعی است.