استغاثه به انگلیسی

کلمه‌ی «استغاثه» در زبان انگلیسی به appeal for help, cry for help, یا supplication ترجمه می‌شود.

«استغاثه» به عملی انسانی اشاره دارد که طی آن فرد یا گروهی در شرایط اضطراری، درد، ناامیدی یا تهدید به صورت جدی درخواست کمک، حمایت یا نجات می‌کنند. این درخواست معمولاً با لحنی پر از اضطراب، التماس و نیاز شدید بیان می‌شود و نشان‌دهنده وضعیت بحرانی است که فرد توانایی مقابله با آن را به تنهایی ندارد. استغاثه در واقع نهاد و نمود عمیق‌ترین احساسات انسانی در برابر مخاطرات و مشکلات است.

از نظر زبانی و ادبی، «استغاثه» واژه‌ای است که بار عاطفی و معنایی قوی دارد و در متون مذهبی، ادبی و تاریخی به شکل گسترده به کار رفته است. این واژه علاوه بر درخواست کمک، حاکی از نوعی توسل و امیدواری به نیرویی بیرونی یا انسانی است که می‌تواند وضعیت را بهبود بخشد یا از آسیب بیشتر جلوگیری کند. در ادبیات فارسی، اشعار و داستان‌های فراوانی وجود دارد که مضمون استغاثه و فریاد کمک از عمق جان را به زیبایی به تصویر کشیده‌اند.

از منظر روان‌شناسی، استغاثه بیانگر مرحله‌ای از ضعف یا فروپاشی موقت روحی و روانی است که در آن فرد احساس ناتوانی و نیاز مبرم به حمایت را تجربه می‌کند. این حالت می‌تواند در شرایط فشارهای شدید، بحران‌های شخصی، بیماری‌ها یا موقعیت‌های تهدیدآمیز بروز کند. استغاثه ممکن است به صورت کلامی، رفتاری یا حتی غیرکلامی نمایان شود و اغلب واکنشی طبیعی و انسانی به احساس خطر است.

در جامعه‌شناسی و روابط انسانی، استغاثه نقش مهمی در ایجاد همبستگی و پاسخگویی جمعی دارد. وقتی فرد یا گروهی استغاثه می‌کند، معمولاً دیگران را به واکنش و کمک وادار می‌کند و این فرایند موجب شکل‌گیری شبکه‌های حمایتی و همکاری در شرایط دشوار می‌شود. این پدیده نشان‌دهنده وابستگی متقابل انسان‌ها و نیاز به همدلی و همیاری در شرایط بحرانی است.

«استغاثه» مفهومی است که در آن انسان‌ها با همهٔ ضعف و ناتوانی‌هایشان دست به درخواست کمک می‌زنند و این عمل نشانه‌ای از امید، اعتماد و تلاش برای بقاست. این واژه بیانگر یکی از ابعاد اساسی تجربهٔ انسانی در مواجهه با چالش‌ها و دشواری‌ها است و یادآور قدرت ارتباط و همبستگی انسانی در لحظات سخت زندگی می‌باشد.