سه‌تار به انگلیسی

کلمه‌ی «سه‌تار» در زبان انگلیسی معمولاً به "Setar" ترجمه می‌شود، چون این ساز ایرانی خاص، معادلی مستقیم در فرهنگ غربی ندارد و با همان نام فارسی در متون موسیقیایی بین‌المللی شناخته می‌شود.

سه‌تار یکی از سازهای زهی سنتی ایرانی است که جزو خانواده‌ی تنبور و تار به‌شمار می‌آید. برخلاف نامش که «سه‌تار» به‌معنای «سه سیم» است، امروزه این ساز معمولاً چهار سیم دارد؛ سیم چهارم در دوره‌های بعدی به آن افزوده شده ولی نام سنتی‌اش همچنان حفظ شده است.

این ساز ظاهری ظریف، دسته‌ای بلند و کاسه‌ای کوچک و گلابی‌شکل دارد. صدای سه‌تار بسیار نرم، دل‌نشین و نسبتاً آرام است، به همین دلیل معمولاً در فضاهای خلوت و برای اجراهای تکنوازی یا موسیقی عرفانی و سنتی مورد استفاده قرار می‌گیرد. نواختن سه‌تار اغلب با ناخن انگشت اشاره‌ی دست راست انجام می‌شود، بدون استفاده از مضراب.

سه‌تار نه‌تنها یک ساز موسیقایی است، بلکه بخشی از هویت فرهنگی و هنری ایران هم محسوب می‌شود. بسیاری از نوازندگان و استادان موسیقی سنتی ایرانی، از جمله درویش‌خان، عبادی و ذبیحی، این ساز را برای بیان حالات درونی و روحی انتخاب کرده‌اند. در موسیقی عرفانی نیز، سه‌تار به‌عنوان سازی آرام و درون‌گرا شناخته می‌شود، چرا که صدایش بیش از هر چیز برای مخاطب درونی –یعنی خود نوازنده یا شنونده‌ی درون‌نگر– مناسب است.

سه‌تار، با وجود ظرافتش، نیاز به مهارت بالا در نوازندگی دارد، و به همین دلیل یادگیری‌اش می‌تواند برای هنرجویان موسیقی سنتی یک مسیر پراحساس و عمیق باشد.