آفتابه به انگلیسی

کلمه‌ی «آفتابه» در زبان انگلیسی معمولاً به water jug یا pitcher ترجمه می‌شود، اما در معنای خاص آن که در فرهنگ‌های خاورمیانه‌ای برای شست‌وشوی شخصی در سرویس بهداشتی به کار می‌رود، معادل دقیق‌تری مانند toilet water jug یا lota (در برخی فرهنگ‌ها، مانند هند و پاکستان) استفاده می‌شود.

آفتابه ظرفی دسته‌دار و معمولاً از جنس فلز، پلاستیک یا سفال است که برای نگه‌داری و ریختن آب، به‌ویژه در فضاهای بهداشتی سنتی، کاربرد دارد. شکل مخروطی یا پارچ‌مانند آن با دهانه‌ای باریک و خروجی هدایت‌شده، باعث می‌شود آب به‌راحتی و با کنترل بیشتر هدایت شود. در فرهنگ ایرانی، آفتابه یکی از وسایل ضروری خانه، به‌ویژه در گذشته، محسوب می‌شده است.

کاربرد اصلی آفتابه شست‌وشوی بدن پس از استفاده از سرویس بهداشتی است، که ریشه در سنت‌های بهداشتی اسلامی دارد. در دین اسلام، طهارت و پاکیزگی از اصول بنیادین است، و استفاده از آب برای تطهیر بدن پس از اجابت مزاج، بر خلاف فرهنگ‌هایی که تنها از دستمال کاغذی استفاده می‌کنند، بخش مهمی از آن به شمار می‌رود. به همین دلیل، آفتابه در معماری سنتی ایرانی و اسلامی جایگاهی مشخص در کنار سرویس بهداشتی داشته است.

فراتر از کاربرد روزمره، آفتابه در فرهنگ ایرانی به نمادی تبدیل شده که در زبان و ضرب‌المثل‌ها هم راه یافته است. عباراتی مانند «آفتابه لگن هفت‌دست، شام و ناهار هیچی» یا «آفتابه‌دزد» بیانگر کنایه‌هایی از تجمل‌گرایی بی‌محتوا یا کوچک‌نمایی دزدی‌های بزرگ از طریق اشاره به دزدیدن وسیله‌ای بی‌ارزش است. این استعاره‌ها نشان می‌دهد که چگونه یک شیء روزمره می‌تواند به بخشی از زبان، طنز و فرهنگ عمومی تبدیل شود.

با وجود پیشرفت تکنولوژی و جایگزینی وسایلی مانند شلنگ‌های بهداشتی یا بیده‌ها (bidet) در سرویس‌های مدرن، آفتابه همچنان در بسیاری از خانه‌ها، مساجد، مدارس و مکان‌های ایرانی و خاورمیانه‌ای حضور دارد