POV

کلمه‌ی «POV» در زبان انگلیسی مخفف عبارت Point of View است و در فارسی به معنای «زاویه دید» یا «دیدگاه» ترجمه می‌شود.

این اصطلاح در زمینه‌های مختلفی مانند ادبیات، سینما، رسانه‌های اجتماعی و حتی گفت‌وگوهای روزمره کاربرد دارد. در ادبیات داستانی، POV به شیوه‌ای اشاره دارد که نویسنده از طریق آن روایت را منتقل می‌کند؛ یعنی این‌که داستان از زبان چه کسی و با چه میزان آگاهی روایت می‌شود. زاویه دید اول شخص، سوم شخص محدود یا دانای کل، همگی انواع مختلف POV هستند که هرکدام تأثیر خاصی بر تجربه‌ی خواننده از داستان دارند. انتخاب درست POV در نوشتار می‌تواند تعیین‌کننده‌ی میزان هم‌ذات‌پنداری، اطلاعات خواننده و حتی بار عاطفی روایت باشد.

در سینما نیز POV تکنیکی مهم و تأثیرگذار محسوب می‌شود. در این‌جا، POV اغلب به نوعی زاویه‌ی دوربین اشاره دارد که دنیا را از نگاه یک شخصیت خاص نمایش می‌دهد. این تکنیک به تماشاگر اجازه می‌دهد تا مستقیماً آن‌چه را که شخصیت می‌بیند، تجربه کند و در نتیجه، پیوندی احساسی و ذهنی با آن شخصیت برقرار شود. فیلم‌های ترسناک یا دلهره‌آور معمولاً از این شیوه بهره می‌برند تا حس اضطراب و نزدیکی به تجربه‌ی شخصیت را افزایش دهند.

با ظهور شبکه‌های اجتماعی، کاربرد واژه‌ی «POV» دستخوش تحولی جالب شد. در پلتفرم‌هایی مثل TikTok، Instagram یا YouTube، کاربران با عنوان کردن «POV» در ابتدای ویدیو، موقعیتی خیالی را طراحی می‌کنند تا بیننده آن را از زاویه دید شخصیت خاصی تجربه کند. برای مثال، کلیپی ممکن است با عنوان «POV: تو همون معلمی هستی که همه دوستش دارن» شروع شود، و بیننده با دیدگاه آن معلم وارد روایت شود. این سبک روایت‌گری خلاقانه و همه‌فهم، باعث شده «POV» به یکی از ترندهای رایج در تولید محتوای دیجیتال تبدیل شود.

از سوی دیگر، اصطلاح «POV» در گفت‌وگوهای روزمره و در فضای آنلاین، گاه حالتی شوخ‌طبعانه یا کنایه‌آمیز به خود می‌گیرد. افراد از آن برای به تصویر کشیدن موقعیت‌های اغراق‌آمیز، خجالت‌آور یا بامزه استفاده می‌کنند. به‌عنوان مثال، «POV: وقتی داری سعی می‌کنی مهمونی رو ترک کنی ولی صاحب‌خونه نمی‌ذاره» جمله‌ای‌ست که موقعیتی آشنا و طنزآمیز را از دیدگاه مخاطب بازسازی می‌کند.

«POV» بیش از یک واژه یا مخفف، نوعی شیوه‌ی روایت و تجربه‌ی واقعیت است. چه در نوشتار، چه در فیلم، چه در رسانه‌های اجتماعی، این واژه به مخاطب اجازه می‌دهد تا فراتر از جایگاه خود قرار گیرد و دنیا را از چشم دیگری ببیند. به همین دلیل است که «POV» نه‌فقط ابزاری بیانی، بلکه پلی است میان واقعیت و تخیل، میان خالق و مخاطب.