اسکلت به انگلیسی

کلمه‌ی «اسکلت» در انگلیسی skeleton ترجمه می‌شود.

اسکلت ساختار استخوانی بدن موجودات زنده است که از استخوان‌ها یا بافت‌های مشابه تشکیل شده و از ارگان‌های نرم داخلی بدن حمایت می‌کند. در انسان‌ها و سایر مهره‌داران، اسکلت وظیفه‌ی اصلی ایجاد پشتیبانی، حفاظت از اندام‌های داخلی، تسهیل حرکت و ذخیره مواد معدنی مانند کلسیم را بر عهده دارد.

اسکلت انسان از دو بخش اصلی تشکیل شده است: اسکلت محوری و اسکلت اندامی.

اسکلت محوری شامل استخوان‌های جمجمه، ستون فقرات، دنده‌ها و جناغ سینه است که از اندام‌های حیاتی همچون مغز، قلب و ریه‌ها محافظت می‌کند. اسکلت اندامی شامل استخوان‌های اندام‌های فوقانی و تحتانی است که به حرکت فرد کمک می‌کند. این بخش از اسکلت شامل استخوان‌هایی مانند بازوها، پاها، شانه‌ها و لگن است که با عضلات و مفاصل هماهنگ شده‌اند.

استخوان‌ها در طول زندگی تغییراتی را تجربه می‌کنند. در کودکان، اسکلت بیشتر از غضروف ساخته شده است که در طول زمان به استخوان تبدیل می‌شود. این فرآیند به‌نام استخوان‌سازی شناخته می‌شود. با افزایش سن، ممکن است استخوان‌ها تحلیل رفته و شکننده شوند، که این مسئله در بزرگ‌سالان مسن‌تر معمول است.

اسکلت نه تنها از نظر فیزیکی برای حمایت و حرکت بدن حیاتی است، بلکه نقش مهمی در ذخیره مواد معدنی نیز ایفا می‌کند. استخوان‌ها به‌عنوان مخزنی برای کلسیم و فسفر عمل کرده و در زمان نیاز بدن می‌توانند این مواد را آزاد کنند.

در زمینه‌ی پزشکی، اسکلت بدن انسان به‌عنوان مبنای اصلی برای تشخیص بسیاری از بیماری‌ها و اختلالات استخوانی، از جمله پوکی استخوان، شکستگی‌ها، یا ناهنجاری‌های مادرزادی مورد استفاده قرار می‌گیرد. استفاده از تصویربرداری‌های پزشکی مانند اشعه‌ی ایکس و سی‌تی‌اسکن به پزشکان کمک می‌کند تا وضعیت اسکلت بدن را بررسی و مشکلات احتمالی را تشخیص دهند.

اسکلت‌ها در دنیای علم نیز بسیار جالب توجه هستند. برای مثال، فسیل‌های اسکلت‌های موجودات باستانی به‌ویژه دایناسورها، به محققان این امکان را می‌دهند که اطلاعات زیادی در مورد زندگی این موجودات، محیط‌های زیستی آنها و روند تکامل موجودات زنده به‌دست آورند.