مچ دست به انگلیسی

کلمه‌ی «مچ دست» در زبان انگلیسی به wrist ترجمه می‌شود.

مچ دست بخشی از بدن است که دست را به ساعد متصل می‌کند و از نظر ساختاری بسیار پیچیده و در عین حال انعطاف‌پذیر است. این ناحیه از هشت استخوان کوچک به نام استخوان‌های مچ (carpal bones) تشکیل شده که در دو ردیف کنار هم قرار دارند و از طریق مفصل‌هایی به استخوان‌های ساعد (زند زبرین و زند زیرین) و همچنین کف دست متصل می‌شوند. در کنار این استخوان‌ها، رباط‌ها، تاندون‌ها، عضلات و اعصاب همگی به‌صورت هماهنگ باعث حرکت دقیق و پیچیده‌ی مچ دست می‌شوند.

اهمیت مچ دست در زندگی روزمره بسیار زیاد است؛ چون تقریباً همه‌ی کارهایی که با دست انجام می‌دهیم، از جمله نوشتن، تایپ کردن، گرفتن اشیاء، بستن دکمه، کار با ابزار یا حتی غذا خوردن، به عملکرد سالم و روان مچ بستگی دارد. این مفصل باید هم قوی باشد و هم انعطاف‌پذیر، چرا که دائماً تحت فشار حرکات ظریف یا سنگین قرار می‌گیرد.

از آنجا که مچ دست درگیر بسیاری از حرکات تکراری است، آسیب‌پذیری آن نیز بالاست. شایع‌ترین مشکلات این ناحیه شامل رگ‌به‌رگ شدن، شکستگی، سندرم تونل کارپ (Carpal Tunnel Syndrome)، التهاب تاندون‌ها و آرتروز می‌شود. به همین دلیل، در شغل‌هایی که با تایپ زیاد، کار دستی مکرر یا ورزش‌هایی مانند وزنه‌برداری یا تنیس همراه هستند، مراقبت از مچ اهمیت بالایی دارد.

در ورزش، هنرهای رزمی و حتی در مد و فشن (مثل استفاده از ساعت، دستبند یا مچ‌بند)، مچ دست نقشی فراتر از عملکرد حرکتی دارد و به بخشی از هویت ظاهری یا قدرت بدنی افراد تبدیل شده است. از سوی دیگر، در طب سنتی و طب نوین، مچ دست به‌عنوان محل گرفتن نبض یا جای تزریق وریدی اهمیت ویژه‌ای دارد.