پینه به انگلیسی

کلمه‌ی «پینه» در زبان انگلیسی به callus ترجمه می‌شود.

«پینه» به ناحیه‌ای از پوست گفته می‌شود که بر اثر فشار یا اصطکاک مداوم، ضخیم و سفت می‌شود. این حالت بیشتر در کف دست، کف پا یا انگشتان دیده می‌شود؛ جایی که پوست مرتباً در معرض تماس، مالش یا فشار قرار دارد. پینه در واقع واکنش طبیعی بدن برای محافظت از لایه‌های زیرین پوست در برابر آسیب است. بنابراین، می‌توان گفت که پینه نوعی سپر دفاعی بیولوژیک محسوب می‌شود که در عین حال گاه به دلیل ظاهر ناهنجار یا درد ناشی از آن، به یک مشکل پوستی تبدیل می‌گردد.

از دیدگاه پزشکی، پینه زمانی شکل می‌گیرد که سلول‌های مرده‌ی پوست در سطح آن تجمع کرده و به تدریج لایه‌ای سخت و زردرنگ تشکیل می‌دهند. این فرآیند بیشتر در کسانی دیده می‌شود که فعالیت‌های دستی یا حرکتی مکرر دارند؛ مانند کارگران ساختمانی، نجاران، نوازندگان سازهای زهی، یا حتی ورزشکارانی که کفش تنگ یا نامناسب می‌پوشند. در واقع، پینه نشانه‌ای است از فشار مداوم بر نقطه‌ای خاص از بدن.

از منظر کارکردی، پینه همیشه یک وضعیت منفی به شمار نمی‌رود. برای مثال، در کف دست نوازندگان یا ورزشکاران، پینه باعث کاهش درد ناشی از اصطکاک می‌شود و به فرد امکان می‌دهد فعالیت خود را راحت‌تر ادامه دهد. به همین دلیل، برخی افراد حتی پینه را به عنوان «نشان سخت‌کوشی» یا «اثر تلاش بدنی» تلقی می‌کنند. با این حال، زمانی که پینه بیش از حد بزرگ یا دردناک شود، نیاز به درمان یا مراقبت ویژه دارد.

درمان پینه معمولاً شامل روش‌های ساده‌ای مانند استفاده از سنگ پا، کرم‌های نرم‌کننده، پوشیدن کفش مناسب و کاهش فشار بر ناحیه‌ی آسیب‌دیده است. در برخی موارد شدید، مراجعه به پزشک یا متخصص پوست برای برداشتن لایه‌های سخت یا بررسی مشکلات زمینه‌ای مانند ناهنجاری‌های استخوانی لازم است. همچنین، پیشگیری از پینه از طریق انتخاب کفش راحت، استفاده از دستکش در کارهای سنگین و رعایت بهداشت پوست امکان‌پذیر است.

واژه‌ی «پینه» در زبان فارسی علاوه بر معنای پزشکی و جسمانی، گاهی بار استعاری نیز دارد. مثلاً در ادبیات و گفتار روزمره، وقتی گفته می‌شود «دلش پینه بسته»، مقصود نوعی سختی، بی‌حسی یا مقاوم شدن در برابر احساسات است. این کاربرد استعاری، همان ویژگی ضخیم و مقاوم شدن را به سطحی روانی و عاطفی منتقل می‌کند و به غنای معنایی این واژه می‌افزاید.