بخیه به انگلیسی

کلمه‌ی «بخیه» در زبان انگلیسی به "stitch" یا در اصطلاح پزشکی "suture" ترجمه می‌شود.

«بخیه» به عمل دوختن لبه‌های زخم یا بریدگی با استفاده از نخ‌های مخصوص پزشکی گفته می‌شود که با هدف ترمیم بافت آسیب‌دیده و تسریع در روند بهبود آن انجام می‌شود. این روش یکی از قدیمی‌ترین و رایج‌ترین تکنیک‌ها در پزشکی و جراحی است که از گذشته‌های دور تا امروز در درمان زخم‌ها، بریدگی‌ها، جراحی‌ها و حتی برخی بیماری‌های پوستی کاربرد دارد.

بخیه‌ها معمولاً با سوزن‌های خاصی که نخ را از طریق بافت عبور می‌دهند، انجام می‌شوند و ممکن است به صورت دستی یا با کمک ابزارهای اتوماتیک انجام گیرد.

نخ‌های بخیه می‌توانند جذب‌شونده (قابل‌حل در بدن) یا غیرقابل‌جذب باشند. بخیه‌های جذب‌شونده معمولاً در اندام‌های داخلی استفاده می‌شوند و بعد از مدتی توسط بدن جذب می‌شوند، در حالی که بخیه‌های غیرقابل‌جذب باید پس از چند روز یا چند هفته توسط پزشک برداشته شوند. انتخاب نوع بخیه به محل زخم، نوع بافت، میزان آسیب و شرایط عمومی بیمار بستگی دارد.

عمل بخیه‌زدن علاوه بر ترمیم فیزیکی بافت، نقش مهمی در جلوگیری از عفونت و خونریزی دارد. زدن بخیه در زمان مناسب و با تکنیک درست، نه تنها باعث تسریع بهبودی می‌شود، بلکه احتمال باقی‌ماندن جای زخم یا اسکار را نیز کاهش می‌دهد. همچنین امروزه از نخ‌های بخیه‌ی مخصوصی استفاده می‌شود که ضدباکتری بوده و خطر عفونت را کم می‌کنند.