فلک کردن به انگلیسی

کلمه‌ی «فلک کردن» در زبان انگلیسی به bastinado یا corporal punishment by foot whipping ترجمه می‌شود. در برخی متون تاریخی و توصیف‌های جزئی‌تر، ممکن است از عبارت‌هایی مانند to beat the soles of the feet یا to flog someone on the soles نیز استفاده شود. Bastinado واژه‌ای است که ریشه در زبان اسپانیایی دارد و در انگلیسی برای اشاره به نوع خاصی از تنبیه بدنی مورد استفاده قرار می‌گیرد.

فلک کردن یکی از شیوه‌های سنتی تنبیه بدنی است که در گذشته در بسیاری از کشورها، به‌ویژه در نظام‌های آموزشی، نظامی، یا قضایی، به کار گرفته می‌شد. در این روش، فرد را معمولاً به حالت درازکش قرار داده، پاهایش را در یک وضعیت ثابت و بالا نگه می‌داشتند، سپس کف پاهای او را با چوب، ترکه یا وسیله‌ای مشابه می‌زدند. انتخاب کف پا به این دلیل بود که این ناحیه بسیار حساس و پر از پایانه‌های عصبی است، در نتیجه ضربات وارده می‌توانست درد شدید اما بدون ایجاد جراحت دائمی به‌جا بگذارد. همین ویژگی باعث می‌شد فلک کردن از دید برخی مجریان تنبیه، روشی "مؤثر اما بدون عوارض مرگبار" تلقی شود.

کاربرد فلک کردن تنها محدود به تنبیه جسمانی نبود، بلکه گاه در بازجویی‌ها، شکنجه‌های روانی یا برای تحقیر و شکستن مقاومت افراد نیز به کار می‌رفت. در برخی موارد، فرد را وادار می‌کردند تا پیش از اجرای تنبیه، کف پاهای خود را شست‌وشو دهد، یا برهنه شود، که همین فرایند خود جنبه‌ای از تسلیم روانی داشت. این‌گونه استفاده‌ها از فلک کردن، آن را به ابزاری فراتر از صرفاً درد جسمی تبدیل می‌کرد و در زمره‌ی شیوه‌های اعمال سلطه و کنترل ذهنی قرار می‌داد.

با گسترش آموزه‌های حقوق بشر، ممنوعیت شکنجه، و تأکید بر کرامت انسانی، فلک کردن در بسیاری از کشورها غیرقانونی اعلام شد و به عنوان نوعی خشونت سازمان‌یافته شناخته شد. با این حال، در برخی نقاط جهان، به ویژه در زندان‌ها یا نهادهای غیررسمی، هنوز گزارش‌هایی از کاربرد این شیوه به گوش می‌رسد. سازمان‌های مدافع حقوق بشر، از جمله عفو بین‌الملل، بارها نسبت به استمرار این شیوه‌های غیرانسانی هشدار داده‌اند و خواستار برخورد قاطع با ناقضان حقوق بشر شده‌اند.

در ادبیات و خاطرات تاریخی فارسی‌زبان نیز فلک کردن حضوری پررنگ دارد. در خاطرات مکتوب برخی شاگردان مدارس قاجاری یا پهلوی اول، به دفعات به اجرای این تنبیه توسط معلمان یا ناظمان اشاره شده است. بسیاری از افراد، خاطره‌ی اولین یا دردناک‌ترین فلک شدن خود را تا سال‌ها با خود حمل می‌کردند و آن را به عنوان لحظه‌ای نمادین از ترس، خجالت یا بی‌عدالتی در ذهن داشتند. امروزه مطالعه بر روی این نوع تنبیه، نه از سر نوستالژی بلکه به‌منظور بازشناسی ساختارهای قدرت و خشونت در نظام‌های اجتماعی گذشته انجام می‌گیرد.