فندک به انگلیسی

کلمه‌ی «فندک» در زبان انگلیسی به lighter ترجمه می‌شود.

فندک ابزاری کوچک و قابل‌حمل برای ایجاد شعله و روشن کردن آتش است که عمدتاً برای روشن کردن سیگار، شمع، اجاق گاز یا آتش‌زنه‌ها استفاده می‌شود. این وسیله، بسته به نوع طراحی و عملکرد، می‌تواند به صورت گازی، بنزینی یا الکتریکی باشد. نخستین فندک‌ها از قرن نوزدهم میلادی پا به عرصه گذاشتند و به تدریج با پیشرفت فناوری، سبک‌تر، ایمن‌تر و کارآمدتر شدند.

در فندک‌های بنزینی، از سوخت مایع قابل‌اشتعال و فتیله استفاده می‌شود که با چرخاندن چخماق و ایجاد جرقه، شعله‌ای کوچک به وجود می‌آید. در مقابل، فندک‌های گازی که بیشتر در میان عموم مردم رایج‌اند، از گاز بوتان بهره می‌برند و معمولاً به صورت یک‌بارمصرف یا قابل‌شارژ تولید می‌شوند.

امروزه حتی فندک‌های الکتریکی نیز وارد بازار شده‌اند که با استفاده از جریان برق و ایجاد قوس الکتریکی بدون شعله، عمل احتراق را انجام می‌دهند. این فندک‌ها، که از طریق USB شارژ می‌شوند، گزینه‌ای مدرن، ایمن و بادوام برای جایگزینی فندک‌های سنتی هستند. برخی مدل‌های لوکس فندک نیز در بازار موجودند که به عنوان لوازم تزئینی، هدیه یا نشانه‌ی شخصیت و سلیقه افراد استفاده می‌شوند.

از منظر فرهنگی، فندک گاه فراتر از یک ابزار ساده تلقی می‌شود. در فیلم‌ها و ادبیات، فندک می‌تواند نماد شروع، وسوسه، نابودی یا حتی خاطره‌ای شخصی باشد. تصویری که فردی با ژستی خاص فندک خود را روشن می‌کند، بار نمادین و احساسی خاصی دارد. در عین حال، با توجه به پیوند این وسیله با سیگار، در بسیاری از کشورها در قوانین مبارزه با دخانیات، فروش یا همراه داشتن فندک در برخی مکان‌ها محدود یا ممنوع شده است.

فندک وسیله‌ای است کوچک اما تأثیرگذار که با ترکیبی از مکانیک، شیمی و طراحی، بخشی از زندگی روزمره انسان‌ها را تشکیل داده است. از کاربردهای عملی گرفته تا مفاهیم نمادین، این ابزار ساده همچنان جایگاه خود را در فرهنگ‌ها و زندگی معاصر حفظ کرده است.