Our

کلمه‌ی «our» در زبان فارسی به «ما» یا «مالِ ما» ترجمه می‌شود.

این واژه یک ضمیر ملکی (possessive pronoun) در زبان انگلیسی است که نشان‌دهنده‌ی مالکیت یا وابستگی به گروهی است که گوینده در آن حضور دارد. به‌عبارت دیگر، وقتی کسی از «our» استفاده می‌کند، می‌خواهد بیان کند که چیزی یا کسی به او و حداقل یک فرد دیگر تعلق دارد یا با آن‌ها مرتبط است.

از نظر دستوری، «our» همیشه پیش از یک اسم می‌آید و آن اسم را به مالکیت «ما» نسبت می‌دهد. برای مثال، در جمله‌ی This is our house معنایش می‌شود «این خانه‌ی ماست.» یا در جمله‌ی Our teacher is very kind منظور «معلم ما بسیار مهربان است.» این واژه معمولاً در زبان انگلیسی گفتاری و نوشتاری روزمره نقش پررنگی دارد و به‌طور مستقیم حس تعلق جمعی را منتقل می‌کند.

در بعد معنایی، «our» چیزی فراتر از یک ضمیر ملکی ساده است. این واژه اغلب بار عاطفی نیز دارد، زیرا علاوه بر مالکیت، احساس همبستگی، هویت مشترک و مشارکت جمعی را منتقل می‌کند. وقتی گفته می‌شود «our family» (خانواده‌ی ما)، تنها یک خانواده‌ی متعلق به چند نفر توصیف نمی‌شود، بلکه پیوند عاطفی و اهمیت آن برای گوینده نیز بیان می‌گردد.

کاربرد «our» در متون رسمی، علمی و ادبی نیز جایگاه خاصی دارد. در مقالات دانشگاهی، نویسندگان از «our study» (مطالعه‌ی ما) یا «our findings» (یافته‌های ما) استفاده می‌کنند تا نشان دهند که کار گروهی بوده و نتیجه متعلق به تیم یا گروه پژوهشی است. در ادبیات یا سخنرانی‌های انگیزشی نیز «our» اغلب برای تقویت حس همدلی و اتحاد به‌کار می‌رود، مانند «our future» (آینده‌ی ما) یا «our world» (جهان ما).

از نظر فرهنگی و اجتماعی، ضمیر «our» بیانگر مرزهای گروهی است. وقتی فردی از آن استفاده می‌کند، به‌طور ضمنی گروهی را مشخص کرده و خود را در کنار آن گروه قرار می‌دهد. این گروه می‌تواند کوچک باشد، مثل یک خانواده یا یک تیم کاری، یا بزرگ‌تر، مثل یک ملت یا حتی کل بشریت. «our» یکی از ابزارهای زبانی مهم برای تقویت هویت جمعی و بیان تعلق در زبان انگلیسی است.