خجالت به انگلیسی

کلمه‌ی «خجالت» در زبان انگلیسی به shame یا embarrassment ترجمه می‌شود، بسته به زمینه و شدت احساس.

خجالت احساسی است که وقتی فرد احساس کند رفتارش، ظاهرش یا وضعیتش از نظر اجتماعی ناپسند یا غیرقابل قبول است، تجربه می‌کند. این احساس معمولاً همراه با اضطراب، ناراحتی و تمایل به پنهان‌شدن یا فرار از موقعیت است. خجالت می‌تواند ناشی از یک خطا، ضعف یا نقص واقعی یا حتی تصور ذهنی فرد باشد. این حالت در بسیاری از فرهنگ‌ها به‌عنوان ابزاری اجتماعی برای تنظیم رفتار و حفظ هنجارهای گروهی به‌شمار می‌رود.

از نظر روان‌شناسی، خجالت نقش مهمی در شکل‌گیری هویت اجتماعی و تعاملات بین فردی دارد. این احساس، به‌ویژه در کودکان، به آن‌ها کمک می‌کند تا قوانین و مرزهای اجتماعی را بیاموزند و رفتارهای خود را هماهنگ با انتظارات جامعه تنظیم کنند. خجالت می‌تواند محرکی برای اصلاح رفتار باشد، اما اگر به‌صورت مزمن و شدید بروز کند، ممکن است به کاهش اعتماد به نفس، انزوا، و حتی افسردگی منجر شود.

خجالت در بسیاری از فرهنگ‌ها با مفاهیمی چون آبرو، حیثیت، و افتخار گره خورده است. در جوامعی که ارزش‌های جمع‌گرایانه قوی دارند، حفظ آبرو و جلوگیری از شرمندگی فرد و خانواده اهمیت ویژه‌ای دارد. در این فرهنگ‌ها، خجالت فقط یک احساس فردی نیست، بلکه ابزاری برای کنترل اجتماعی است که نقش اساسی در تثبیت هنجارها و ارزش‌ها ایفا می‌کند.

تجربه‌ی خجالت می‌تواند در موقعیت‌های مختلفی رخ دهد؛ از کوچک‌ترین موارد مانند بیان اشتباه در جمع گرفته تا موقعیت‌های بزرگ‌تر مانند شکست در مسئولیت‌های مهم یا نقض قوانین اخلاقی. این احساس گاه به‌قدری قوی است که فرد ممکن است از ادامه‌ی حضور در جمع خودداری کند یا به دنبال راه‌هایی برای جبران اشتباهات خود باشد. در ادبیات و هنر، خجالت اغلب به‌عنوان نمادی از ضعف انسانی، پشیمانی یا آغاز تحول درونی به تصویر کشیده شده است.

خجالت نه فقط یک احساس منفی بلکه بخشی از پیچیدگی‌های روان و فرهنگ انسان است که تعاملات اجتماعی را شکل می‌دهد. این احساس می‌تواند هم مانعی برای رشد فردی باشد و هم فرصتی برای یادگیری و تطابق بهتر با محیط. درک درست و مدیریت خجالت، به‌ویژه در دنیای پیچیده و چندفرهنگی امروز، اهمیت فراوانی دارد تا به فرد کمک کند خود را بهتر بپذیرد و در روابط اجتماعی موفق‌تر باشد.