گل ختمی به انگلیسی

کلمه‌ی «گل ختمی» در انگلیسی mallow یا hollyhock ترجمه می‌شود؛ البته بسته به گونه‌ی گیاه، ممکن است نام علمی متفاوتی داشته باشد. رایج‌ترین گونه‌ی دارویی آن با نام علمی Althaea officinalis شناخته می‌شود و در منابع طب سنتی نیز اغلب به همین نوع اشاره می‌شود.

گل ختمی گیاهی است علفی و چندساله از تیره‌ی پنیرکیان که به‌خاطر گل‌های زیبای صورتی، سفید یا بنفش و خواص دارویی فراوانش شناخته می‌شود. این گیاه بومی اروپا، غرب آسیا و شمال آفریقاست، اما در بسیاری از نقاط ایران نیز به‌صورت خودرو یا کشت‌شده یافت می‌شود. ارتفاع گل ختمی ممکن است به بیش از یک متر برسد و برگ‌های آن پنجه‌ای و نرم هستند.

گل ختمی از دیرباز در طب سنتی ایرانی و یونانی مورد استفاده قرار گرفته است. خاصیت اصلی آن، نرم‌کنندگی و ضدالتهاب بودن است. گل‌ها، برگ‌ها و ریشه‌ی آن حاوی موسیلاژ (لعاب گیاهی) هستند؛ ترکیبی که در تماس با آب حالت ژلاتینی پیدا می‌کند و می‌تواند به تسکین التهاب و سوزش در نواحی مختلف بدن کمک کند. دمنوش یا جوشانده‌ی گل ختمی برای درمان سرفه‌های خشک، گلودرد، زخم معده، تحریکات گوارشی، و عفونت‌های مجاری ادراری توصیه می‌شود. همچنین در استعمال خارجی، برای التیام زخم‌ها، سوختگی‌ها، و تحریکات پوستی کاربرد دارد.

در طب نوین نیز بررسی‌هایی درباره‌ی تأثیر ضدباکتریایی و آنتی‌اکسیدانی عصاره‌ی گل ختمی صورت گرفته که نتایج امیدوارکننده‌ای داشته‌اند. این گیاه به‌دلیل لعاب زیاد، برای پوشاندن و آرام‌سازی بافت‌های تحریک‌شده بسیار مناسب است، به‌ویژه در دوران سرماخوردگی و بیماری‌های تنفسی. با همه‌ی فوایدش، در صورت وجود حساسیت یا مصرف داروهای خاص، بهتر است پیش از استفاده‌ی منظم از فرآورده‌های گل ختمی با پزشک مشورت شود.