مرداد به انگلیسی

کلمه‌ی «مرداد» در زبان انگلیسی به صورت Mordad ترجمه می‌شود و در توضیح، به آن به‌عنوان the fifth month of the Iranian calendar یا the month of Mordad اشاره می‌شود.

مرداد پنجمین ماه از سال خورشیدی در تقویم هجری شمسی است و در قلب تابستان قرار دارد. این ماه معمولاً از اول مرداد تا سی‌ویکم مرداد ادامه دارد و معادل تقریبی آن در تقویم میلادی از حدود ۲۳ ژوئیه تا ۲۲ اوت است. واژه‌ی «مرداد» از شکل پهلوی «امرداد» (Amordad) گرفته شده که خودش برگرفته از واژه‌ی اوستایی «امرتات» (Amərətāt) به معنای «جاودانگی» است. «امرداد» یکی از امشاسپندان آیین زرتشتی بود که نماینده‌ی بی‌مرگی و سرسبزی ابدی شمرده می‌شد، اما در گذر زمان، الف ابتدایی آن حذف شده و به اشتباه «مرداد» به معنای مرگ‌داد یا مرگ‌زاده تعبیر شده است؛ در حالی که معنای اصلی آن دقیقاً برعکس است: جاودانگی و زندگی پایدار.

مرداد اوج گرمای تابستان را در ایران با خود می‌آورد. روزهای این ماه گرم، طولانی و سوزان است؛ به‌ویژه در مناطق مرکزی و جنوبی کشور. با این حال، همین گرما برای برخی از فعالیت‌های سنتی و فرهنگی اهمیت دارد. در بسیاری از مناطق روستایی، مرداد زمان برداشت برخی محصولات تابستانی مانند گندم، خربزه، هندوانه و انگور است. همچنین، تعطیلات تابستانی مدارس و دانشگاه‌ها باعث می‌شود که مرداد ماه سفرها، اردوها، و تفریحات تابستانی باشد؛ روزهایی که در ذهن بسیاری از ایرانی‌ها با بوی خاک گرم‌شده، بستنی‌های رنگی، و شب‌های پُرستاره در باغ و ویلا گره خورده است.

در مرداد، بسیاری از جشن‌های باستانی نیز برگزار می‌شده‌اند؛ از جمله «جشن مردادگان» که در روز هفتم این ماه برگزار می‌شد و به امشاسپند امرداد و مفهوم جاودانگی اختصاص داشت. در این جشن، مردم به طبیعت می‌رفتند، آب‌تنی می‌کردند، گل می‌کاشتند و با یکدیگر شاد بودند. این جشن، تجسمی از امید به زندگی جاودان، طبیعت زنده، و زیبایی بی‌پایان هستی بود. متأسفانه با گذر زمان، این آیین‌ها کم‌رنگ شده‌اند، اما نشانه‌هایی از آن هنوز در برخی مناطق باقی‌مانده است.

مرداد در حافظه‌ی فرهنگی ایرانیان، هم‌زمان هم‌نفس‌گیر است و هم نوستالژیک؛ ترکیبی از گرما، شور، خستگی، بازی، سفر، و زندگی در اوج تابستان. با آنکه گرمایش گاه آزاردهنده است، اما سرشار از خاطرات تابستانی، طعم میوه‌های رسیده، و حس گذرا بودن فصل است؛ گویی مرداد یادآور آن است که هیچ چیز جاودانه نیست، جز همان جاودانگی که در دل نام اصلی‌اش – امرداد – پنهان شده است.