کارشکنی به انگلیسی

کلمه‌ی «کارشکنی» در زبان انگلیسی به “sabotage” یا “obstruction” ترجمه می‌شود.

کارشکنی به عملی گفته می‌شود که با هدف ایجاد مانع، تأخیر یا ناکامی در انجام یک فعالیت، پروژه یا وظیفه صورت می‌گیرد. این رفتار می‌تواند عمدی باشد و برای جلوگیری از پیشرفت دیگران یا سازمان انجام شود، یا گاهی به صورت غیرعمدی و ناشی از بی‌دقتی، ضعف مهارت یا سوءتفاهم رخ دهد. در هر حالت، نتیجه‌ی کارشکنی کاهش کارایی، اختلال در روند فعالیت‌ها و اتلاف منابع است.

کارشکنی می‌تواند در زمینه‌های مختلفی رخ دهد؛ از محیط کاری و پروژه‌های گروهی گرفته تا امور شخصی و زندگی روزمره. در محیط کار، کارشکنی می‌تواند به صورت کند کردن پیشرفت تیم، نادیده گرفتن وظایف، یا ایجاد مشکلات در ارتباطات بین همکاران نمود پیدا کند. این رفتار اثر مستقیم بر بهره‌وری و روحیه‌ی افراد می‌گذارد و معمولاً باعث بروز تنش و تضاد در روابط کاری می‌شود.

از نظر روانشناسی، انگیزه‌های کارشکنی می‌تواند متفاوت باشد. گاهی ناشی از حس رقابت، حسادت، ترس از تغییر یا عدم اعتماد به دیگران است. در برخی موارد، کارشکنی به دلیل ناآگاهی یا کمبود مهارت رخ می‌دهد و فرد به صورت ناخودآگاه مانع پیشرفت دیگران می‌شود. شناخت و مدیریت این انگیزه‌ها می‌تواند به کاهش اثرات منفی کارشکنی کمک کند.

راهکارهای مقابله با کارشکنی شامل شفاف‌سازی وظایف، ایجاد ارتباط مؤثر، مستندسازی فعالیت‌ها و آموزش مهارت‌های گروهی و فردی است. همچنین، تنظیم قوانین و سیاست‌های روشن در محیط کار یا گروه می‌تواند به پیشگیری از کارشکنی و کاهش تبعات آن کمک کند. مدیریت مناسب رفتارهای مخرب، به حفظ بهره‌وری و روحیه‌ی گروهی کمک می‌کند و مانع ایجاد اختلال در روند فعالیت‌ها می‌شود.

کارشکنی یک پدیده‌ی منفی است که می‌تواند تأثیر قابل توجهی بر کیفیت و نتیجه‌ی فعالیت‌ها داشته باشد. درک علل آن، پیشگیری از وقوع و مدیریت مناسب پیامدهایش، از اهمیت بالایی برخوردار است. با رعایت قوانین، بهبود مهارت‌های ارتباطی و هماهنگی بین افراد، می‌توان اثرات منفی کارشکنی را کاهش داده و مسیر رسیدن به اهداف را هموارتر کرد.