Comfort Food

کلمه‌ی «comfort food» در زبان فارسی به «غذای حال‌خوب‌کن» ترجمه می‌شود.

غذای حال‌خوب‌کن به خوراکی‌هایی گفته می‌شود که بیشتر از جنبه‌ی عاطفی و احساسی برای فرد اهمیت دارند تا صرفاً ارزش تغذیه‌ای. این غذاها معمولاً یادآور خاطرات خوب کودکی، خانواده یا موقعیت‌های خاص هستند و هنگام تجربه‌ی استرس، غم یا خستگی، خوردن آن‌ها به انسان آرامش می‌دهد. برای مثال، برای برخی افراد ممکن است یک کاسه سوپ ساده یا برنج و خورشت مادربزرگشان حکم غذای حال‌خوب‌کن داشته باشد.

ویژگی اصلی comfort food در این است که ارتباط مستقیمی با خاطره‌ها و احساسات فرد دارد. برخلاف غذاهای فست‌فود که بیشتر به‌خاطر دسترسی سریع یا طعم خاصشان مصرف می‌شوند، غذای دلی بیشتر بر پایه‌ی حس تعلق و امنیت شکل می‌گیرد. به همین دلیل ممکن است هر فردی تعریف متفاوتی از comfort food داشته باشد.

در فرهنگ‌های مختلف، نمونه‌های متنوعی از غذاهای دلی وجود دارد. در ایران، غذاهایی مثل عدس‌پلو، کوفته تبریزی، آش رشته یا حتی نیمرو می‌توانند برای خیلی‌ها چنین نقشی داشته باشند. در آمریکا، ماکارونی و پنیر یا پای سیب نمونه‌های رایج comfort food هستند. این نشان می‌دهد که غذای دلی بیشتر از آنکه یک تعریف جهانی داشته باشد، یک مفهوم شخصی و فرهنگی است.

از دیدگاه روانشناسی تغذیه، comfort food می‌تواند نقش مثبتی در کاهش موقتی استرس و ایجاد احساس شادی داشته باشد. با این حال، اگر فرد به شکل افراطی و برای مقابله با هر مشکل روانی به آن تکیه کند، احتمال بروز مشکلاتی مانند پرخوری و افزایش وزن وجود دارد. بنابراین، مصرف آن باید همراه با تعادل و آگاهی باشد.

comfort food ترکیبی از طعم، خاطره و احساس است. این نوع غذاها پلی میان گذشته و حال می‌سازند و به انسان یادآوری می‌کنند که حتی در سخت‌ترین لحظات، می‌توان پناهگاهی کوچک در یک بشقاب غذا پیدا کرد.