Selfless

کلمه‌ی «selfless» در زبان فارسی به «عاری از نفس‌پرستی» یا «فارغ از خود» ترجمه می‌شود.

این صفت به فرد یا رفتاری اشاره دارد که در آن شخص بدون توجه به منافع شخصی و تمایلات خود، به دیگران کمک می‌کند و یا به نفع جمع عمل می‌کند. مفهوم selfless برخلاف خودخواهی یا خودمحوری است و نشان‌دهنده‌ی درجه‌ی بالایی از اخلاق، نوع‌دوستی و گذشت است.

افراد selfless معمولاً بیشترین توجه خود را معطوف به نیازها و رفاه دیگران می‌کنند و کمتر به منافع شخصی یا تمایلات خود اهمیت می‌دهند. این رفتار می‌تواند در زمینه‌های مختلف زندگی ظاهر شود؛ از کمک به دوستان و خانواده گرفته تا فعالیت‌های داوطلبانه و خیریه. این ویژگی باعث می‌شود که چنین افرادی نه تنها در محیط‌های اجتماعی بلکه در سطح فردی نیز مورد احترام و اعتماد دیگران قرار گیرند.

از دیدگاه روانشناسی، selfless بودن می‌تواند حس رضایت درونی و شادی عمیق ایجاد کند. زمانی که فرد بدون انتظار پاداش به دیگران کمک می‌کند، تجربه‌ی احساس ارزشمندی و تعلق اجتماعی را تجربه می‌کند. با این حال، این صفت نیازمند تعادل است؛ زیرا گاهی اوقات نادیده گرفتن کامل نیازهای خود می‌تواند منجر به فرسودگی جسمی و روانی شود. بنابراین، selfless بودن به معنای فداکاری هوشمندانه است، نه از بین بردن کامل توجه به خود.

در ادبیات و فرهنگ‌های مختلف، شخصیت‌های selfless اغلب به عنوان قهرمان، الگوی اخلاقی و نمونه‌ی انسانی مطلوب معرفی شده‌اند. این ویژگی در داستان‌ها و افسانه‌ها، نشانه‌ای از بزرگی روح، قدرت اخلاقی و مهربانی بی‌حد و مرز شخصیت‌هاست. چنین تصویرسازی‌هایی باعث می‌شود که مفهوم selfless فراتر از یک صفت فردی، به یک ارزش فرهنگی و اجتماعی بدل شود.

«selfless» نمادی از نوع‌دوستی و گذشت بی‌دریغ است که انسان‌ها را قادر می‌سازد فراتر از خود بیندیشند و به دیگران خدمت کنند. این صفت نه تنها به رفتارهای عملی محدود نمی‌شود، بلکه نگرشی را نشان می‌دهد که فرد در زندگی روزمره خود اتخاذ می‌کند: دیدن ارزش و نیاز دیگران و عمل کردن با نیت خیرخواهانه، فارغ از منافع شخصی. selfless بودن، در واقع تجلی انسانی‌ترین جنبه‌ی رفتار اجتماعی و اخلاقی است و نقشی حیاتی در ایجاد جامعه‌ای هماهنگ و همدلانه دارد.