Sputum

کلمه‌ی «sputum» در زبان فارسی به «خلط» یا «آب دهان همراه با ترشحات سینه» ترجمه می‌شود.

این واژه یک اصطلاح پزشکی (medical term) است و به ماده‌ای اطلاق می‌شود که از دستگاه تنفسی (به‌ویژه از ریه‌ها و نایژه‌ها) در هنگام سرفه بیرون آورده می‌شود. sputum معمولاً ترکیبی از مخاط، بزاق، سلول‌های مرده، میکروب‌ها و ذرات دیگر است و نقش مهمی در تشخیص بیماری‌های تنفسی دارد.

در پزشکی و بهداشت عمومی، sputum یکی از شاخص‌ترین نمونه‌های آزمایشگاهی برای بررسی وضعیت سلامت دستگاه تنفسی محسوب می‌شود. آزمایش خلط یا Sputum Test برای تشخیص بیماری‌هایی مانند برونشیت، ذات‌الریه (pneumonia)، سل (tuberculosis)، و عفونت‌های قارچی یا باکتریایی استفاده می‌شود. پزشکان از رنگ، غلظت، بو و ترکیب sputum برای شناسایی نوع و شدت عفونت بهره می‌برند.

در فرایند تنفس و فیزیولوژی بدن، تولید sputum واکنشی طبیعی در برابر تحریک یا التهاب مجاری تنفسی است. هنگامی که بدن با عوامل آلاینده، گرد و غبار، دود یا میکروب مواجه می‌شود، سلول‌های پوششی نای و نایژه‌ها مخاط ترشح می‌کنند تا ذرات مضر را به دام بیندازند و از طریق سرفه از بدن خارج کنند. بنابراین، وجود sputum در حد متعادل نشانه‌ای از عملکرد دفاعی طبیعی بدن است.

در پژوهش‌های علمی و آزمایشگاهی، sputum به عنوان یک نمونه‌ی بالینی مهم برای مطالعه‌ی باکتری‌ها، ویروس‌ها و سلول‌های غیرطبیعی استفاده می‌شود. بررسی دقیق sputum در آزمایشگاه می‌تواند به کشف علائم اولیه‌ی بیماری‌هایی مانند سرطان ریه کمک کند. این تحلیل‌ها معمولاً شامل رنگ‌سنجی، میکروسکوپی و کشت میکروبی است تا نوع عامل بیماری‌زا مشخص شود.

از دیدگاه بهداشت و آداب اجتماعی، دفع sputum در اماکن عمومی ناپسند و غیربهداشتی تلقی می‌شود. زیرا ترشحات تنفسی می‌توانند حامل عوامل بیماری‌زا باشند و در انتقال بیماری‌های واگیردار نقش داشته باشند. به همین دلیل، رعایت اصول بهداشتی مانند استفاده از دستمال و دفع مناسب آن اهمیت فراوانی دارد.

«sputum» یا «خلط» ماده‌ای است ترشح‌شده از دستگاه تنفسی که در تشخیص بیماری‌های عفونی و ریوی نقش حیاتی دارد. این واژه در پزشکی کاربرد تخصصی دارد و از جنبه‌های فیزیولوژیک، بالینی و بهداشتی بررسی می‌شود. فهم ماهیت sputum برای پیشگیری، تشخیص و درمان بیماری‌های دستگاه تنفس ضروری است.