Vibraphone

شکل جمع vibraphone در زبان انگلیسی vibraphones است.

کلمه‌ی «vibraphone» در زبان فارسی به معنی «ویبرافون» ترجمه می‌شود.

این ساز یک ساز کوبه‌ای-ملودیک است که از میله‌های فلزی تشکیل شده و با مضراب‌هایی نرم نواخته می‌شود. ویژگی اصلی ویبرافون نسبت به سازهای مشابه مانند زیلوفون یا ماریمبا، وجود لوله‌های تشدیدکننده (resonators) و موتوری برای ایجاد لرزش یا ویبراسیون صوتی است؛ همین ویژگی است که نام آن را شکل داده است — vibra از vibration به معنی «لرزش» و phone از ریشه‌ی یونانی به معنی «صدا».

ویبرافون در اوایل قرن بیستم در آمریکا ساخته شد و نخستین بار در دهه‌ی ۱۹۲۰ وارد دنیای موسیقی جاز شد. صدای نرم، درخشان و خاص آن باعث شد به‌سرعت میان نوازندگان جاز محبوب شود. نوازندگان برجسته‌ای مانند Lionel Hampton و Milt Jackson از نخستین کسانی بودند که ویبرافون را به‌عنوان ساز اصلی خود انتخاب کردند و به شهرت رساندند. با گذشت زمان، این ساز از محدوده‌ی موسیقی جاز فراتر رفت و در موسیقی کلاسیک، فیلم و حتی موسیقی مدرن نیز جایگاه خود را پیدا کرد.

از نظر ساختاری، ویبرافون شامل دو ردیف میله‌ی فلزی است که مانند کلیدهای پیانو چیده شده‌اند و هرکدام توسط یک لوله‌ی تشدیدکننده در زیر خود پشتیبانی می‌شود. این لوله‌ها باعث افزایش حجم و غنای صدا می‌شوند. موتور تعبیه‌شده در ساز، دیسک‌های کوچکی درون لوله‌ها را می‌چرخاند و با تغییر جریان هوا، صدایی موج‌دار و لرزان ایجاد می‌کند که به آن حس گرمی و زنده‌بودن می‌بخشد. این افکت صوتی متمایز، صدای ویبرافون را از دیگر سازهای کوبه‌ای ملودیک جدا می‌کند.

از منظر موسیقایی، ویبرافون هم‌زمان نقش ساز ملودیک و ساز هارمونیک را دارد. نوازنده می‌تواند با دو یا چهار مضراب بنوازد و آکوردها یا ملودی‌های روانی بسازد. به دلیل گستره‌ی صوتی نسبتاً وسیع و صدای شفاف، ویبرافون در تنظیم‌های ارکسترال، گروه‌های کوچک جاز و قطعات تجربی کاربرد زیادی دارد. در موسیقی مدرن، حتی در سبک‌های الکترونیک یا امبینت نیز گاهی از صدای نمونه‌برداری‌شده‌ی ویبرافون برای ایجاد حال‌و‌هوای رؤیایی یا آرام‌بخش استفاده می‌شود.

ویبرافون نمادی از ترکیب هنر و فناوری در موسیقی است؛ سازی که از فلز و مکانیک ساخته شده، اما صدایی گرم و انسانی دارد. در دنیای پرشتاب و دیجیتال امروز، هنوز هم صدای لرزان و لطیف آن حس لطافت، تعادل و شاعرانه‌بودن را منتقل می‌کند — گویی هر نغمه‌اش، لرزشی از روح نوازنده در فضا جاری می‌سازد.