متوقع به انگلیسی

کلمه‌ی «متوقع» در زبان انگلیسی به expectant یا demanding ترجمه می‌شود، بسته به زمینه‌ی کاربرد. اگر منظور از «متوقع» کسی باشد که با انتظار بالا یا توقع زیاد به دیگران نگاه می‌کند، demanding یا entitled نیز می‌توانند معادل‌های مناسبی باشند. اما اگر فقط انتظار طبیعی یا معمولی مطرح باشد، واژه‌هایی مانند expectant یا hopeful بیشتر به کار می‌روند.

«متوقع» صفتی است که برای توصیف فردی به‌کار می‌رود که از دیگران انتظار دارد خواسته‌ها، نیازها یا توقعات او را برآورده کنند، گاه بدون آنکه متقابلاً مسئولیتی بپذیرد یا زحمتی متحمل شود. شخص متوقع ممکن است احساس کند که دیگران «وظیفه دارند» او را راضی کنند، بدون آنکه ضرورتاً این انتظار را توضیح دهد یا دلیل روشنی برای آن ارائه کند. به همین دلیل، این صفت در زبان فارسی بار معنایی منفی دارد و معمولاً با نوعی خودمحوری، بی‌صبری یا نازک‌نارنجی بودن همراه است.

در روابط اجتماعی، افراد متوقع اغلب موجب تنش و خستگی در اطرافیان می‌شوند، زیرا دایماً در حال مطالبه‌ی توجه، محبت، کمک یا درک هستند، ولی خود کمتر در پی پاسخ‌گویی به نیازهای دیگران‌اند. ممکن است این توقع در زمینه‌های مالی، عاطفی، خانوادگی یا حتی کاری بروز یابد؛ مثلاً همکاری که انتظار دارد بدون تلاش، ارتقا پیدا کند، یا دوستی که همواره خواهان شنیده‌شدن است، اما گوش نمی‌دهد. چنین رفتارهایی، به‌مرور روابط را دچار فرسایش می‌کنند.

از منظر روان‌شناسی، شخصیت متوقع ممکن است ریشه در تربیت نادرست، الگوهای وابستگی ناسالم، یا کمبودهای عاطفی دوران کودکی داشته باشد. کودکانی که همواره بدون زحمت به خواسته‌هایشان رسیده‌اند، ممکن است در بزرگسالی نیز انتظار داشته باشند دیگران جهان را طبق میل آنان تنظیم کنند. این افراد اغلب تاب مخالفت، تأخیر در پاسخ یا ناکامی را ندارند و در برابر «نه» گفتن دیگران، واکنش‌هایی احساسی نشان می‌دهند.

در عین حال، باید میان «متوقع» بودن و «حق داشتن» تمایز قائل شد. همه‌ی انسان‌ها در چارچوبی از حقوق اجتماعی، عاطفی یا حرفه‌ای، حق دارند انتظارهایی از دیگران داشته باشند. اما زمانی که این انتظارها به‌صورت افراطی، بی‌منطق یا یک‌سویه مطرح شوند، مفهوم «توقع» رنگ ناسالمی به خود می‌گیرد. در چنین حالتی، احترام متقابل جای خود را به مطالبه‌گری بی‌وقفه می‌دهد.

«متوقع» بودن، اگرچه گاه از نیازهای پنهان و نادیده‌مانده‌ی فرد ناشی می‌شود، اما در صورتی که با خودآگاهی و اصلاح همراه نشود، مانعی جدی برای سلامت روابط انسانی خواهد بود. فردی که بیاموزد خواسته‌هایش را بیان کند، ولی در عین حال به خواسته‌ها و مرزهای دیگران نیز احترام بگذارد، به‌جای یک انسان متوقع، به فردی متعادل و رشد یافته تبدیل می‌شود؛ کسی که در گفت‌وگو، تعامل و همدلی، بلوغ عاطفی خود را نشان می‌دهد.