طناب به انگلیسی

طناب به انگلیسی rope ترجمه می‌شود.

طناب یک ابزار انعطاف‌پذیر و مقاوم است که معمولاً از درهم‌تابیدن یا بافتن الیاف طبیعی مانند کنف، پنبه، یا الیاف مصنوعی مانند نایلون، پلی‌استر یا پلی‌پروپیلن ساخته می‌شود. هدف اصلی طناب، ایجاد اتصال، کشیدن، بستن یا بلند کردن اجسام است. بسته به نوع استفاده، طناب‌ها در ضخامت‌ها، استحکام‌ها و طول‌های مختلف تولید می‌شوند و در صنایع، ورزش‌ها، فعالیت‌های روزمره و حتی هنرهای سنتی نقش مهمی ایفا می‌کنند.

در زندگی روزمره، طناب برای کارهای متنوعی مثل بند رخت، بستن بار، بستن چادر، یا بستن وسایل به کار می‌رود. در صنعت حمل‌ونقل یا ساختمانی، طناب‌هایی با مقاومت بالا برای بلند کردن و جابه‌جایی اشیاء سنگین به‌کار گرفته می‌شوند. طناب‌های کوهنوردی و صخره‌نوردی نیز با استانداردهای خاص ایمنی طراحی می‌شوند تا جان ورزشکاران را حفظ کنند. همین‌طور در قایق‌رانی، طناب‌ها برای مهار بادبان‌ها، لنگرها و اتصال قایق‌ها نقش اساسی دارند.

طناب تنها یک ابزار کاربردی نیست، بلکه در فرهنگ‌ها و هنرهای مختلف نیز جایگاه خاصی دارد. در مراسم‌های سنتی، طناب ممکن است نماد اتحاد، پیوند یا قدرت باشد. در برخی آیین‌ها، طناب‌هایی با رنگ‌ها یا گره‌های خاص به دور اشیاء یا مکان‌ها بسته می‌شوند که نماد محافظت یا دعا هستند. در هنر گره‌زنی (macramé)، طناب به شکل خلاقانه‌ای برای خلق وسایل تزئینی، آویز گلدان یا حتی تابلوهای هنری استفاده می‌شود.

از نظر تاریخی، استفاده از طناب به هزاران سال پیش بازمی‌گردد؛ از ساخت قایق‌های ابتدایی تا کشاورزی و ساختمان‌سازی در تمدن‌های باستانی. طناب‌ها حتی در مجازات‌های قدیمی یا نمایش‌های نمایشی (مثل بندبازی و سیرک) کاربردهای متفاوتی داشته‌اند. در متون ادبی نیز، طناب گاه به‌عنوان استعاره‌ای برای ارتباط، محدودیت یا نجات به‌کار می‌رود؛ مانند «طناب نجات» یا «گیر افتادن در بند طناب سرنوشت».

، طناب از آن دسته وسایلی‌ست که با وجود سادگی‌اش، در بقا، پیشرفت و زیبایی زندگی بشر نقش‌های متعددی ایفا کرده است. وسیله‌ای که هم در لحظه‌های حیاتی نجات‌بخش بوده و هم در جزئیات زندگی روزمره، بی‌صدا اما مؤثر، حضور داشته است.

شکل درست و معیار «طناب» است.

«طناب» واژه‌ای عربی‌تبار است و به معنای ریسمان ضخیم برای بستن، کشیدن یا بالا رفتن به کار می‌رود. این واژه در زبان فارسی با همین املاء پذیرفته شده و در متون رسمی، ادبی و عمومی کاملاً رایج است.