Procrastination

کلمه‌ی procrastination در زبان انگلیسی به معنای «اهمال‌کاری»، «تعلل»، «فردافکنی» یا «به تأخیر انداختن کارها» ترجمه می‌شود.

این واژه برای توصیف رفتاری به کار می‌رود که در آن فرد، به دلایل مختلف، انجام یک کار ضروری یا مسئولیت را به زمان دیگری موکول می‌کند، حتی اگر بداند این تأخیر ممکن است پیامدهای منفی داشته باشد. ریشه‌ی واژه از لاتین procrastinare به معنای «فردا انداختن» گرفته شده و مفهوم به تعویق انداختن آگاهانه یا ناخودآگاه وظایف را منتقل می‌کند.

در زندگی روزمره و شخصی، procrastination معمولاً باعث افزایش استرس و فشار زمانی می‌شود. افرادی که به تعویق انداختن کارها عادت دارند، ممکن است احساس گناه، اضطراب و نارضایتی از خود تجربه کنند، زیرا کارها انباشته شده و وقت کافی برای انجام آن‌ها باقی نمی‌ماند. این رفتار می‌تواند بر کیفیت زندگی، بهره‌وری و حس کنترل فرد بر زمان تأثیر منفی بگذارد.

در محیط‌های آموزشی و تحصیلی، procrastination یکی از چالش‌های رایج بین دانشجویان و دانش‌آموزان است. دانش‌آموزانی که تکالیف، مطالعه یا پروژه‌های خود را به تعویق می‌اندازند، معمولاً با فشار زیاد و کیفیت پایین مواجه می‌شوند. روان‌شناسان آموزشی توصیه می‌کنند که برنامه‌ریزی، تقسیم کارها به بخش‌های کوچک و ایجاد مهلت‌های کوتاه‌مدت می‌تواند به کاهش تعلل کمک کند.

در محیط‌های کاری و حرفه‌ای، تعلل یا procrastination می‌تواند بر عملکرد تیم، پروژه‌ها و بهره‌وری سازمان تأثیر بگذارد. کارمندانی که وظایف مهم را پشت گوش می‌اندازند، ممکن است باعث تأخیر در کل روند کاری و نارضایتی همکاران شوند. مدیریت زمان، اولویت‌بندی کارها و ایجاد انگیزه می‌تواند اثرات منفی این رفتار را کاهش دهد.

procrastination مفهومی است که به رفتار انسانی مرتبط با تأخیر و پشت گوش انداختن مسئولیت‌ها اشاره دارد. این واژه یادآور اهمیت مدیریت زمان، انگیزه و انضباط فردی است و نشان می‌دهد که جلوگیری از تعلل و انجام به موقع وظایف می‌تواند به کاهش استرس، افزایش بهره‌وری و بهبود کیفیت زندگی کمک کند.