Verbiage

کلمه‌ی «verbiage» در زبان فارسی به معنی «پرگویی»، «زیاده‌گویی»، «لفاظی» یا گاهی «پُرچانگی» ترجمه می‌شود.

این واژه از ریشه‌ی لاتین verbum به معنی «کلمه» گرفته شده و در زبان انگلیسی معمولاً برای توصیف متنی یا گفتاری به کار می‌رود که بیش از اندازه از واژه‌ها استفاده کرده باشد، بدون آن‌که معنای واقعی یا ارزش افزوده‌ای به محتوا بیفزاید. به بیان دیگر، verbiage زمانی رخ می‌دهد که «کلمات زیادند، اما معنا کم است».

در نوشتار رسمی، verbiage نوعی ضعف در بیان محسوب می‌شود. وقتی نویسنده یا سخن‌گو از واژه‌ها، عبارات یا جمله‌های طولانی و تکراری استفاده می‌کند، مخاطب دچار خستگی و سردرگمی می‌شود. به همین دلیل در سبک‌نویسی آکادمیک یا حرفه‌ای، توصیه می‌شود که از verbiage پرهیز شود و به جای آن، اختصار، دقت و وضوح در بیان رعایت گردد. این اصل به‌ویژه در متون حقوقی، فنی و علمی اهمیت زیادی دارد، زیرا در این حوزه‌ها هر واژه باید حامل معنا و کارکرد مشخصی باشد.

از دیدگاه زبانی، verbiage می‌تواند نشانه‌ای از کمبود تسلط بر محتوا یا تلاش برای پنهان‌کردن ضعف استدلال باشد. برای مثال، در سخنرانی‌هایی که گوینده از اصطلاحات زیاد و جملات پیچیده استفاده می‌کند، گاه هدف اصلی پنهان‌کردن سادگی یا ضعف در منطق است. در این حالت، کلمات به جای ابزار روشنگری، به ابزاری برای ابهام‌سازی تبدیل می‌شوند. همین ویژگی باعث شده است که واژه‌ی «verbiage» گاهی بار منفی یا انتقادی نیز در خود داشته باشد.

با این حال، در برخی بافت‌ها، verbiage می‌تواند معنایی خنثی‌تر یا حتی مثبت داشته باشد. برای نمونه، در تبلیغات، شعر یا نثر ادبی، استفاده‌ی آگاهانه از واژه‌های فراوان و بازی‌های زبانی ممکن است به‌منظور ایجاد ریتم، زیبایی و تأثیر عاطفی صورت گیرد. در چنین مواردی، هدف صرفاً انتقال معنا نیست، بلکه برانگیختن احساس و ساختن لحن یا فضایی خاص است. بنابراین، قضاوت در مورد verbiage همیشه به بافت و نیت نویسنده بستگی دارد.

verbiage مفهومی است که میان زبان و معنا تعادل می‌طلبد. از یک سو، زبان ابزار بیان و تفکر است، اما از سوی دیگر، اگر در آن افراط شود، می‌تواند همان معنا را در میان انبوهی از کلمات پنهان کند. نویسنده یا سخن‌گوی توانمند کسی است که بداند چه‌زمان باید از واژه‌ها بهره گیرد و چه‌زمان باید از آنها بگذرد — زیرا در نهایت، قدرت زبان در وضوح آن نهفته است، نه در حجمش.