خسیس به انگلیسی

کلمه‌ی «خسیس» در زبان انگلیسی به stingy یا miserly ترجمه می‌شود. گاهی بسته به لحن جمله و شدت ویژگی مورد نظر، از واژه‌هایی مانند tight-fisted یا penny-pinching نیز استفاده می‌شود.

خسیس کسی است که به‌شدت در خرج کردن پول یا منابع خود صرفه‌جویی می‌کند، اما نه از روی عقلانیت یا برنامه‌ریزی، بلکه از روی ترس، بخل یا عدم تمایل به بخشش. افراد خسیس ممکن است حتی در شرایطی که توانایی مالی خوبی دارند، از خرید چیزهای ضروری برای خود یا دیگران امتناع کنند. این ویژگی رفتاری اغلب با احساس عدم امنیت مالی، تربیت سخت‌گیرانه، یا باورهای ریشه‌دار در مورد پول گره خورده است. آن‌ها گاه حتی در مواردی که بخشندگی یا خرج کردن به نفع خودشان است، مقاومت نشان می‌دهند.

در فرهنگ‌ها و داستان‌های مختلف، شخصیت خسیس جایگاه ویژه‌ای دارد؛ از شخصیت معروف اسکروج در داستان «سرود کریسمس» اثر چارلز دیکنز گرفته تا نمونه‌های مشابه در ادبیات فارسی یا فولکلور ایرانی. این افراد معمولاً نماد کسانی هستند که لذت زندگی را فدای نگه‌داشتن پول می‌کنند. در این روایت‌ها، خساست نه‌تنها یک عیب مالی، بلکه یک ویژگی روحی و روانی تلقی می‌شود که فرد را از تجربه‌ی صمیمیت، کمک به دیگران و حتی شادی‌های ساده‌ی روزمره محروم می‌کند.

با این حال، باید تفاوت میان خساست و صرفه‌جویی را تشخیص داد. صرفه‌جو کسی است که آگاهانه و منطقی خرج می‌کند و منابع را هدر نمی‌دهد، اما خسیس کسی است که از خرج کردن هراس دارد یا آن را ناپسند می‌داند، حتی اگر به ضرر خود یا اطرافیانش تمام شود. خساست می‌تواند روابط اجتماعی، عاطفی و خانوادگی را دچار مشکل کند، زیرا افراد خسیس معمولاً از کمک مالی، هدیه دادن، یا حتی هزینه‌کردن برای تفریح و شادی خانواده خودداری می‌کنند.

در روان‌شناسی، خساست گاه نشانه‌ای از اضطراب‌های درونی، ترس از فقدان یا حتی نوعی وسواس تلقی می‌شود. برخی روان‌درمانگران، خساست را نه به‌عنوان یک خصوصیت ذاتی، بلکه به‌عنوان رفتاری قابل تغییر می‌دانند که با شناخت ریشه‌های آن، تمرین بخشندگی، و بازنگری در باورهای مربوط به پول می‌توان آن را تعدیل کرد.

خسیس بودن تنها به معنای نگه‌داشتن پول نیست؛ بلکه اغلب نماد بستن درهای دل، قطع جریان زندگی، و ترس از بخشیدن چیزی فراتر از دارایی‌ست: انرژی، محبت، و سخاوت انسانی.