Dementia

کلمه‌ی «dementia» در زبان فارسی به «زوال عقل» یا «دمانس» ترجمه می‌شود.

این اصطلاح پزشکی به مجموعه‌ای از اختلالات شناختی و رفتاری اشاره دارد که به تدریج باعث کاهش توانایی‌های ذهنی فرد، از جمله حافظه، تفکر، تصمیم‌گیری و مهارت‌های اجتماعی می‌شود. دمانس بیشتر در افراد مسن دیده می‌شود و تاثیر قابل توجهی بر زندگی روزمره و استقلال فرد دارد.

از نظر ریشه‌شناسی، «dementia» از زبان لاتین گرفته شده و به معنای «خارج شدن از عقل» یا «دیوانگی» است. این واژه در پزشکی به وضعیت‌هایی اطلاق می‌شود که در آن عملکرد مغز به دلایل مختلفی مانند بیماری‌های عصبی، آسیب‌های مغزی یا اختلالات متابولیکی کاهش پیدا می‌کند. شایع‌ترین نوع دمانس، بیماری آلزایمر است که تقریباً دو سوم موارد را تشکیل می‌دهد.

علائم دمانس شامل فراموشی مکرر، دشواری در تمرکز و یادگیری، تغییرات خلقی، سردرگمی زمانی و مکانی و کاهش توانایی در انجام فعالیت‌های روزمره است. این بیماری روندی پیش‌رونده دارد و معمولاً به تدریج شدت می‌یابد، به گونه‌ای که فرد به مرور زمان نیازمند مراقبت‌های ویژه و حمایت خانواده و جامعه می‌شود.

از نظر اجتماعی و روانی، دمانس چالشی بزرگ برای بیماران و اطرافیان آن‌ها به شمار می‌آید. علاوه بر مشکلات جسمی و ذهنی بیمار، خانواده‌ها نیز با فشارهای روانی، اقتصادی و اجتماعی مواجه می‌شوند. توجه به آموزش‌های مراقبتی، حمایت‌های روانشناختی و برنامه‌های توانبخشی از اهمیت بالایی برخوردار است تا کیفیت زندگی بیماران و خانواده‌هایشان بهبود یابد.

آشنایی با مفهوم «dementia» و شناخت نشانه‌ها و پیامدهای آن برای زبان‌آموزان، به ویژه کسانی که در حوزه پزشکی، پرستاری و مراقبت‌های اجتماعی فعالیت می‌کنند، اهمیت زیادی دارد. این واژه نمادی از یکی از مسائل بهداشتی مهم در جوامع سالمند است و فهم آن به افزایش آگاهی عمومی و ارتقای خدمات مراقبتی کمک می‌کند.