خبیث به انگلیسی

کلمه‌ی «خبیث» در زبان انگلیسی به malicious یا wicked ترجمه می‌شود؛ بسته به زمینه‌ی استفاده، می‌توان از واژه‌هایی مانند evil, malevolent, یا vile نیز بهره گرفت.

واژه‌ی «خبیث» در توصیف شخصیت، رفتار یا نیت‌های فردی به کار می‌رود که با سوء نیت، آزار دیگران، یا هدف‌های ناپسند همراه است. فرد خبیث معمولاً نه‌تنها به اصول اخلاقی پایبند نیست، بلکه به‌صورت آگاهانه و هدفمند در مسیر آسیب‌زدن به دیگران یا منافع عمومی گام برمی‌دارد. نیت‌های خبیثانه گاه در قالب اقدامات ظاهراً بی‌ضرر بروز می‌کنند، اما در واقع ریشه در قصدی شرورانه و پنهان دارند.

در روان‌شناسی رفتاری، ویژگی‌های خبیثانه به الگوهای رفتاری‌ای اشاره دارند که با خودخواهی، سنگدلی، و بی‌تفاوتی نسبت به رنج دیگران همراه است. این نوع افراد ممکن است با استفاده از دروغ، فریب، یا بهره‌کشی از احساسات دیگران به اهداف خود برسند. آن‌ها اغلب مهارت‌های اجتماعی خوبی دارند و می‌توانند چهره‌ای موجه از خود نشان دهند، اما در باطن به‌دنبال سوءاستفاده از دیگران هستند.

از منظر ادبی، «خبیث» یکی از صفاتی‌ست که در توصیف شخصیت‌های منفی یا ضدقهرمان‌ها به‌وفور به کار می‌رود. شخصیت‌های خبیث در رمان‌ها، نمایشنامه‌ها و فیلم‌ها معمولاً نقش محرک اصلی تعارض و گره‌افکنی داستان را دارند. حضور آن‌ها به روایت عمق می‌بخشد و کنش قهرمان را در برابر چالش‌های اخلاقی و انسانی برجسته‌تر می‌سازد. شخصیت‌هایی مانند ایاگر در آثار شکسپیر یا ولدمورت در مجموعه‌ی هری پاتر نمونه‌هایی شاخص از نقش خبیث هستند.

در زندگی روزمره، صفت «خبیث» گاهی برای توصیف افرادی به کار می‌رود که رفتارهای موذیانه یا آزاردهنده از خود نشان می‌دهند. البته استفاده‌ی دقیق از این واژه مستلزم درک کامل نیت فرد، پیامد رفتارهایش و الگوهای تکرارشونده‌ی اوست. قضاوت عجولانه درباره‌ی کسی به‌عنوان «خبیث» می‌تواند ناعادلانه یا حتی خطرناک باشد، زیرا این واژه بار معنایی سنگینی دارد و باید با دقت و بر اساس شواهد روشن به کار رود.

شکل درست و معیار این واژه «خبیث» است. این کلمه از ریشه‌ی عربی است و در فارسی نیز با همان صورت و معنا به‌کار می‌رود؛ به‌معنای پلید، ناپاک، بدذات یا زشت‌کردار.

شکل‌های «خبیس» و «خبیص» نادرست هستند و هیچ‌کدام در منابع معتبر فارسی جایگاهی ندارند.