پیکر به انگلیسی

کلمه‌ی «پیکر» در زبان انگلیسی به body یا در برخی بافت‌های ادبی و هنری figure ترجمه می‌شود.

واژه‌ی «پیکر» یکی از واژه‌های پرکاربرد و چندلایه در زبان فارسی است که بسته به زمینه‌ی استفاده، می‌تواند معانی و کاربردهای متفاوتی داشته باشد. در ساده‌ترین شکل، «پیکر» به جسم یا کالبد انسانی یا حیوانی اشاره دارد، به‌ویژه زمانی که بر فرم، شکل یا حالت فیزیکی تأکید شود. با این حال، کاربرد این واژه فراتر از بدن فیزیکی است و در متون ادبی، فلسفی، هنری و حتی سیاسی معانی عمیق‌تری می‌گیرد.

در متون رسمی و خبری، «پیکر» معمولاً به بدن بی‌جان فردی گفته می‌شود که از دنیا رفته است. عباراتی مانند «پیکر جان‌باختگان حادثه» یا «پیکر بی‌جان» از نمونه‌های رایج این کاربرد هستند. در این معنا، واژه‌ی «پیکر» به جای واژه‌ی عمومی‌تر «جسد» به کار می‌رود تا بار معنایی سنگین‌تر، رسمی‌تر و محترمانه‌تری به جمله ببخشد.

در ادبیات فارسی، به‌ویژه در شعر، «پیکر» واژه‌ای نمادین است که گاه به شکل استعاره‌ای از مفاهیمی چون انسان، جامعه، عشق، کشور یا حتی معناهای فلسفی‌تر به کار می‌رود. برای نمونه، می‌توان از ترکیب‌هایی چون «پیکر وطن»، «پیکر یار»، یا «پیکر هستی» نام برد که هرکدام بار تصویری و احساسی خاصی را منتقل می‌کنند. در این‌گونه کاربردها، «پیکر» نه‌تنها به بعد جسمانی، بلکه به هویت، ساختار و جوهره‌ی درونی چیزی اشاره دارد.

در حوزه‌ی هنرهای تجسمی، مجسمه‌سازی و نقاشی، واژه‌ی «پیکر» برای اشاره به شکل و فرم بدن انسان یا موجودات دیگر به کار می‌رود. اصطلاح «پیکره‌سازی» معادل sculpture در انگلیسی، به هنر ساخت مجسمه گفته می‌شود. در این بافت، تمرکز بر تناسبات، زیبایی‌شناسی و بیان احساسات از طریق فرم بدنی است، که «پیکر» را به عنصر اصلی بیان هنری تبدیل می‌کند.

واژه‌ی «پیکر» نه‌تنها واژه‌ای برای اشاره به کالبد و جسم است، بلکه حامل بار فرهنگی، ادبی و نمادینی است که آن را به یکی از غنی‌ترین واژه‌های زبان فارسی تبدیل کرده است. چه در بیان غم از دست‌دادن، چه در خلق تصویرهای شاعرانه، و چه در توصیف شکل هنری یا مفهومی از هستی، «پیکر» پیوندی میان جسم و معنا برقرار می‌کند که در کمتر واژه‌ای به این ظرافت دیده می‌شود.