در به انگلیسی

کلمه‌ی «در» در زبان انگلیسی به door ترجمه می‌شود.

«در» یکی از ابتدایی‌ترین و در عین حال مهم‌ترین اجزای معماری در هر سازه‌ است. وظیفه‌ی اصلی در، فراهم‌ کردن امکان ورود و خروج به فضاهاست؛ خواه این فضا یک خانه‌ی مسکونی باشد یا یک اداره، مدرسه، فروشگاه، خودرو یا حتی کابینت و یخچال. این عنصر ساده در ظاهر، کارکردهای متعددی دارد که از جمله‌ی آن‌ها می‌توان به امنیت، حفظ حریم خصوصی، کنترل صدا و دما، و جداسازی فضاهای داخلی و خارجی اشاره کرد.

از لحاظ ساختاری، در معمولاً از موادی مانند چوب، فلز، شیشه، پلاستیک فشرده یا ترکیبی از این‌ها ساخته می‌شود و به واسطه‌ی لولا یا ریل به قاب خود متصل می‌گردد. شکل و طراحی درها نیز بسته به نوع فضا و نیاز افراد، بسیار متنوع است؛ از درهای کلاسیک با طراحی سنتی گرفته تا درهای کشویی، چرخان، اتوماتیک و ضدسرقت که در معماری مدرن کاربرد فراوانی دارند.

از نظر فرهنگی و نمادین، «در» مفهومی فراتر از کارکرد فیزیکی‌اش دارد. در بسیاری از متون ادبی، عرفانی و دینی، در به عنوان نماد آستانه، گذرگاه، ورود به مرحله‌ای تازه یا راه رسیدن به حقیقت معرفی می‌شود. در شعر فارسی، عباراتی مانند «در وصل»، «در معرفت» یا «در خانه‌ی دوست» بار معنایی عمیقی دارند که به تحولی درونی یا عبور از مانعی اشاره دارند.

در فرهنگ عامه نیز در به مثابه‌ی شروع یا پایان یک تجربه یا رابطه تعبیر می‌شود. بستن در، ممکن است نشانه‌ای از پایان یک ارتباط، محافظت از خود یا شروع خلوت فردی باشد. باز کردن در، نشانگر پذیرش، مهمان‌نوازی، یا گشودن دل به روی دیگران است. به همین دلیل است که بسیاری از آیین‌ها و باورهای مردمی با باز و بسته شدن درها در ارتباط‌اند.

«در» با تمام سادگی‌اش، یکی از عناصری‌ست که هم در فضای فیزیکی و هم در مفهوم ذهنی انسان‌ها حضوری پایدار دارد. چه در مقام محافظی خاموش برای خانه‌ای آرام، و چه در قالب نمادی از انتخاب، تغییر یا تحول، نقش آن در زندگی انسان، هم کاربردی است و هم عاطفی.

شکل درست و معیار این واژه در زبان فارسی «در» است. «دَر» واژه‌ای فارسی و اصیل است که به معنای مدخل، راه ورود و خروج، یا وسیله‌ای برای باز و بسته کردن ورودی یک فضا به‌کار می‌رود. مثال: در را ببند.